عرق دست

28/07/2019 / 0 نظر
زمانی که بچه بودم دسام خیلی عِرق میکردن، ینی نه ئیکه الان نیموکنن ولی او زمان هموجور شوره شور اَ دسام آب میرخد، مخصوصاً که ماخواستم سِر کلاسِ سگ مصب درس جواب بدم، که معمولا بلد نبودم
یی روز یکی اَ قِومامان بشُم گفُد باید پوس مار وجّه کنی ! ، گُفدَم ینی شی؟ گُفد باید بگردی میان کوه و صحرا یی پوس ماری بجوری هَفد وار وجّه کنی تا دیه دِست عِرَق نِکنه
وا رفیقامان اِفتادیمان میان کوه و صحرا که پوس مار بجوریمان، یی هَفده تِمام میان فورجه امتحان پی پوس مار گَشدیم، همه مان اَ خدا خواسده مان بود که درس نخوانیمان، آخرش یی روز تکِ خوُرزنه یی پوس ماری پیدا کردیمان، مه دیه ماتَل نکردم، همونجانه هَفد وار وجَش کردم، یی وار دسه راسُم یی وار دسه چپُم، ولی اِثر نکرد، کِمال رفیقمان گُفد؛ اُجو نیمیشه، خیلی عجله کردی، باید بیلیش یی جای تختی و وجه کنی، از اونجانه دِووئیدیمان تا دِره حموم صدَف، هَشتیمش روی یی سکوئی و کمال گُفد؛ اول بگو بسم اله، منم هَفد وار گفدم بسم اله و هَفد وار وجه کردم، هِِی پایدم دسُم دیدم تِووفیری نکرده. این دَفه اکبر هِدّی بشُوم گُفد؛ یقین مارش مایه بوده؟ مهَ اشنفتم که باید مارش نر باشه ! ، پرسیدم حالا ما اَ پوس مار چجوری بفمیمان که نره یا ماده؟، دیه همه هموجور ماندن میانش. یکی اَ بچا گُفد بریمان دَ پونره دا پوس مار بجوریمان، یکی یکی وجه شان کن شاید یکیش دُرُوس درآیه؟، یی ماه تمام ویلان بودیمان و سینزه دا پوس مار اَ رو خورزنه و کله یِ مصلی جم و جور کردیمان هر چند دو سه تاش لته پاره بودن، ولی اصلا انگار او سال مارا هیچ پوس نیمینداختن، یا ملخ تخم هرچی ماره خورده بود
خلاصه یی روز همه مان جم شدیمان سِره سنگشیر و منم بری اطمینان قبلش رَفدَم حموم که تِمیز باشم و بسم اله شرو کردم به وجه کردن، کارُوم که تِمام شد پوس ماراره آتیش زدیمان و امیر گُفد حالا بشاشیمان رو آتیشش که شب مارا نیاین خوابمان، یکی یکی بَل دادیمان رو آتیشه و برگشدیمان خانمان، منم هموجور می پایدم دسُم و را میرفَدم که بینم اثر کرده یا نه، ولی الآن که چل سال ازش گذشته، بازم دسُم عِرق موکنه، حالا یا بیشتر او پوسا اِنه یِ مار مایه بودن