بری شی ئی سایته ره دُروس کردیمان

بری شی ئی سایته دُروس کردیمان؟ سوآل جالبیه!، اگه الان یی هِمدانیه چشماشه بوندن اَ خارج بورن هِمِدان واز کنن، باور نیموکنه که اونجانه هِمِدانه، مردُمش دیه عوض شدن، زوانشانم عوض شده، فکرشان عوض شده، فرهنگشان عوض شده، دیدشان عوض شده، مردم دیه یی دیگره نیمیشناسن. دیه به همدیگر اطمینان ندارن، یی زمان هِمدان مردم اَ حال و روز همدیگر خِور داشتن، بری هم دلشان بار می آمد، خیلی وختا اسم فامیل لازم نبود، وختی اَ پی یی نفر میگشتی فقط کافی بود اسم مستعار طرفه موگفتی، همه میشناختنش، الان دیه اوجوری نیسش، در تمام هِمدان یی بچه ای نیس که چشماش قاتماقه بونده یا مثد ما گرته بشه، دیه نیمی شنفی که کسی زیر آوار مانده باشه و بیمیره، عرصاي جمه خّزی خوّزیا عباسواده قوروق نیموکنن، دیه هیچ مستی وا ماشینش آخر شب نیمیره میان روخانه یِ گنجنامه، دیه جاهل ماهل میان خیاوان نیمیوینی، مخصوصاً اونائی که بولیز مانتیگُل زرشکی می پوشیدن و دسمال یزدی به دسشان بود و پاشنه یِ کفش ماخواباندن و کتشان رو گُرده شان مینداختن و یی کتی را میرفتن.مردم هِمِدان خاطره ای اَ گرته شدن ندارن، موقع اشکستن دسشان میرن وِره دکتر اُرتو پد و اَ بسد بند و استخوان جا اِنداز خِوری نیس، در هِمدان وختی میان مردم را میری فقط یا تهرانی حرف زدن میشنفی یا تُرکی ، یی وار خداي نکرده کسی هِمِدانی حرف بزنه بشش میخندن، و میگن "سوتی" مخصوصاً جوانا، هر چند خودشانم معنی ئی کلمه ره نیمیدانن، اِنگار ننگه هِمدانی حرف بزنی، در صورتی که قرن ها و قرن ها مردم غیور هِمدان تنها زوان ارتباطی که میشناختن همو ئی بود. حتی زوان تُرکی که مختص قسمتای شرقی و جنوبی داهاتاي همدانه بعد ها به هِمدان رسید. اُ موقه ها رابطه مردم انسانی تر بود، همه اَ درد هم خِور داشتن، اگه یی محله ای عروسی بود یی وار میدیدی تمام کوچه ره چادر میزدن و همه در ئی جشن و شادی شریک بودن، الآن شده مثد خارج، میوینی یارو شیش ماهه میان اُ محله هَس هیچکسه نیمیشناسه . یادم میا دفترچه اطلاعات تلفن هِمدان 10 برگی بود، اولش که اصلا دفترچه مفترچه نبود؛ باید وا تلفن هندلی زنگ میزدی مرکز، تلفنچی خودش به خانه ی یارو وصل میکرد، تا به تلفنچیه موگفتی؛ " الو مرکز " خود یارو تونه میشناخت و مثلا موگفت شیه؟ ماخوای وا حج حسن حرف بزنی؟. وختی تلفنا نمره ای شد، بشش موگفتن تلفن خودکار، تازه اونم چار شماره ای بود که تا قبل اَ انقلاب دوام اُوود، البته مردم تمام شماره هاره اَ بر بودن، اونم که نیمیدانستی باید زنگ میزدی 118 ، خود تلفنچی حفظ بود. الآن دیه بلانسبت سگ صحبشه نیمیشناسه، اجای دعا نویس مردم میرن وره روانشناس. اُ زمانا هرکی تهرانی حرف میزد مردم مسخرش میکردن، بچا میفدان اَ پی سُِرش و میشد مایه یِ سرگرمي مردم، الان گوآ برعکس شده. دیه گاری اَ نایب احمد آب نیمیاره وا سوله بفروشه، مردم آب معدنی موخورن،جوانا دیه پاشنه کش و پنجه بکس جیبشان نیست اَ جاش مبایل آمده، پندیر فروش دره خانه ها وا پوت حلبی نیمیگرده و پندیر کرمانشا بفورشه، پندیرا شدن لیقوان و در سوپر مارکت میفورشن، شغلاي مردمی مثد نفتی و آب حِوضی و کار حلاجی و برف رو و آلاله شنگ فروشی اَ بین رفته ، اَ جاش نرم افزار فروش و موبایل فروش و آژانس مسافرتی آمده. مردا دیه نیمیرن پشت شازدوسین سلمانی که یارو هم موآشانه کوتا میکرد و هم یی چای دارچین پیسّی وا حلبی دُروس میکرد میداد و پاشنه کششانم تیز میکرد. الآن اِگه همدان بگی جهان نما فکر موکنن کانال تلویزیوني ماهوارئیه، یا اِگه بگی شمسی، میگن نه قمری، (خدا بیامرزه)، کسی نیمیدانه جا گله کوجان، سرقله شیه، قبرسان کنه کوجا بوده، یا فکر موکنن خدریان اسم معلمشان بوده الآن دیه کوسه گلین شده جزء افسانه هاي حماسی، ماشین خلاره هَشتن موزه مردم میرن پول میدن تماشاش کنن، ولی اَ لذت بوش که اَ دو کلومتری می آمد بهره ای ندارن، مردم دیه حمومه قرُق نیموکنن تا زائو ببرن و ترشی بامجان میان حموم بخورن، خانه ها شدن آپارتمان و حوض ندارن که آب حوضی خِورکنن تا آبشه خالی کنه و دوواره وا ترّمه پرش کنه، پشت بانا کاگِلی نیس که موقع بارنگی میان خانه ها مثد دوش آب بیریزه و موقع آفتابی بان گِلاّن بندازن بان ،بچا دیه وا اینترنت بازی موکنن و قوقو بازی و لنگه و الَک دولک و تاک یا جفت نیمیدانن شیه، یا اَ دسه بیکاری برن بفتن به جان لانه یِ میلچا و قلاب بیگیرن که میلیچاي بدبخته اَ لانه شان درآرن، یا بفتن پی اسبای بدبخت که وا موی دمُش آسمان غُرّه بند کنن، یا عقب دروشگه سوار بشن تا اَ دسه دورشگه چی شلاق بخورن (مهَ هنوز بعد چل سال صداي گوُونه یِ شلاقه میان گوشمه و صورتم کِزه کِز موکنه) اصلا کسی فن قافا هشتن بعنوان تِله میلیچ گیری استفاده موکنه؟ از ئی چیزا بری گفتن زیاده، خیلیاشان آدمه میخندانن و خیلیاشان میندازن گیره، در طول تاریخ اولین دفه نیس که هِمِدان درش تغییرات ریشه ای ایجاد میشه، ولی تا حالا زوانش حفظ شده ، ولی چیزی که واقعا دل آدمه به کِزّه میندازه، اینه که جوانا ننگشانه زوان پدراشانه حرف بزنن، یا آداب و رسوم اجدادیه حفظ کنن، مثلماً دنیا روبه جلو میره و همه چیز عوض میشه، مثلاً در دنیا هیچ کشوری به پیشرفتگي ژاپن نیس، ولی تمام آداب و سنن هزار ساله شانه وا تمام وجودشان حفظ موکنن. ولی ما همه چیزمانه اَ دس دادیمان، جمیت هِمدان پنج برابر شده، و اگه هموجور جلو بریمان تا نسل آینده کل زوان و آداب و رسوم همدان یی خاطره ای بیشتر نخواهد بود، بنابراین ما ئی سایته ره دُروس کردیمان که هر کی هر چی داره که به همدان ربط پیدا موکنه برامان بفرسه تا بیلیمان اینجانه و تا هر همدانی دلش ماخوا بشش رجوع کنه و امیدوار باشیمان که جوانامان ئی عادت پیدا کنن که لااقل در همدان بزوان اجدادیشان حرف بزنن و اَ همه مهمتر در سایتمان باید در جوار اطلاعات فرهنگی هِمدانی یی سری اخبارائی که به دس مردم نیمیرسه بدون توحین و بی احترامی به کسی و صرفا بخاطر واز کردن افکار جوانامان جا بدیمانبرقرار و پیروز باد فرهنگ تاریخی و پر افتخار ملت غیور همدان