کفش ورنی

27/07/2019 / 0 نظر

بچه که بودیمان ماره وا بچای آدای قطار میکردن میان خیاوان از ئی دکان به او دکان و کفش دوز خانه بری خرید کفش عید، بری ما کوچوگترا زیاد التفاتی نداشد ولی دخترا مخصوصاً دو سه تا اسم دکان بلد بودن و باید حتما از اونجانه می خریدن . از او اسما چاووشی و نیک انجام یادوم مانده، یی سال طیق معول اول بوعلی و اول عباسواد . تِک سینما الوندو هموجور مثد گشت توریستی میرفدیمان که یی دفه چشمتان روز بد نوینه یی جفت کفش سیای ورنی میان ویتیرن دکانه دور میدان به مه چشمک زد، دیه یی چشم نه صد چشموم ماند ورش، هرجای دیه که رفدیمان و کفش اوودن و پوشیدم یی قـِری آمدم و یی چیزیه کردم مانه . که آی توک انگوشدمه میرنه، آی میانش میخ داره و غیره و غیره، خلاصه همه کفششانه خریدن الا مهَ، حتی دختره بزرگه یِ آدای که کم قـِر نیمیآمد کفششه جُست ولی مه بدون کفش برگشدم خانه، یادمه که هوا هنوز سرد بود و قرار بود که هفده یِ دیه کُرسی مانه ورداریمان. مه مثد اونائی که کـَشتی شان غرق شده باشه تا عصری نشدم پایه یِ کُرسی، وخت شام که خدابیامرز حج آقا آمد دید مه هموجور نِشدم و صدام درنیمیایه، میدانم که دلش ماند وره مه، بریکه بچه یِ کوچوگ خانه بودم، یواشگی وا چشم و ابرو اَ حج خانم پرسید شی شده؟، حج خانم انگار نه انگار گفد؛ خراب بمانه ئی شهر تمام کفشاش میخ دارن، بچم تمام روز بازار بوده همه یِ کفشا پاشه اذیت کردن، حج آقارم گُفد په وبلش کن تعطیلی عید که میریمان تهران خودوم میورمش براش اَ بازار کفاشا یی جفت شِـبروو میخرم، مه دیه طاقت نیودم و گفدم نه با با یا شی تهران؟ شگوون نداره مه بری سال تـَویلوم ماخوام، دور میدان یی جفت ورنیِ سیا دیدم خیلی خارجیه، مه اونه ماخواسدم برام نخریدن! ، حج خانم گفت؛ وی ! په او که بشت بزرگ بود؟، گفدم باشه ولی مه الان ده سالمه زود قد میکشم دو سال دیه میرم سیکل اول دبیرستان اونجانه وا اونا میرم، بنده یِ خدا حج آقا یی لبخندی زد و گفت ماخوای بگی تا سال دیه او کفشا دوام میارن؟، گفدم ؛ په شی و اونم گفت په اگه زیاد بزرگ نیسش برینان فردا بخرینان. مه دیه یادوم نیسش شام خوردم یا نه، خوابیدم یا نه، فقط یادمه که او روز چار ساعت مدرسه چارصد ساعت طول کشید و بعد ناهار حج خانمه مجبورش کردم سفره ره به سفره بیله و تاکسی اساندیمان و رفدیمان میدان، انقد هـِوول اَ تاکسی پیاده شدم که پام رفد میان جوب تا زیر کُندم خیس شد، (جوبای همدانم که جوب نبودن، میمانسدن خندقای دور قلعه های قرون وسطیِ خارجیا ) ولی بروی خودوم نیودم و وا شرته شرت صدای پا گوشه یِ چادر حج خانمه گرفدم تا رسیدیمان دره کفاشیه، تا پایدم میان ویترین دیدم ویلان مانده هه کفشه نیسش، کم مانده بود بفدم بیهوش بشم رنگوم شده بود گچ، قلبوم هزار میزد، جلدی پریدم میان دکانه دیدم یی بچه یِ بی پدر مادری وا ننه و بووآش آمدن دارن کفشه ره امتحان موکنن . زود رجوع کردم به امام زاده یحیی و گفدم؛ ای امام زاده یحیی جان، یی کاری بکن ئی بچه هه کفشه ره نخره قوُل میدم بشت که تا شب عید فُش خوارمادر اَ دانوم در نیایه و دو تارم شم میام برات روشین موکنم. تا امامزاده یحیی فمید که دیه فش نیمیدم کفشه ره اَ نظر بچه هه انداخد و اَ پاش دِراوودش در. منم فِوری پریدم جلو و گفدم؛ ویلش کن صحب مرده ره که صجب داره. گرفدمش و چون پام خیس بود بدون امتحان کردن گفدم خوبه. حج خانمم یواشگی زیر چادرش اَ میان کش جورابش پوله ره دِراوود داد و رفدیمان خانه . دیه بری مه عید شده بود وا سال تویل کاری نداشدم، فقط دل به دلم نبود که بپوشمشان پام
بلاخره عید رسید و بعد حموم عید مه اول چورابامه پوشیدم و یی ذره ئی پـَمه هشدم توکه له کفشام و پوشیدم، او سال عید نصمه شب بود و ما رسممان بود که وخت تَویل سال باید تمام چراغای خانه مانه روشین کنیمان، نزیکای سال تویل حج خانم بیداروم کرد، مه که وا کفشام خوابیده بودم، گفدش بپر بالا چراغای بالا ره روشین کن یـُمن نداره، کفشا چار پنج سانت به پام بزرگ بودن و هموچور که اَ پله ها بالا میرفدم وا کف پادوشش صدا میداد گمان کنم تمام محله وا صدای پای مه بیدار شدن، وخت پاین آمدن دو سه تا پله یِ آخره پام تُکه آمد یی راس رفدم میان دیوار. خلاصه عید خوبی بود
فردای عید دید و بازدید شرو شد منم کـِرته کِرت از ئی خانه به او خانه میرفدم، ولی هنوز آثاری اَ برف رو زمین باقی بود . کفشام خیش شده بودن، هر خانه ئی میرفدیمان، مه مثد مچد میگرفدم دسوم می یشدم پلوم که زیر نظر داشده باشمشان. خلاصه دید و بازدید تمام و شب شد و بریکه کفشام خـُشگ بشن هشدم رو تقچه پشت پنجره که وا آفتاب صجبی آماده باشن..

صحب زودی وا صدای شیرین کردن چای وا قاشقچای میان استکان حج آقا بیدار شدم، سلام و رفدم سراغ کفشام، خوشبخدانه خشگ شده بودن، ولی جای آب روش شوره یِ سفید زده بود، وا آب توفـِله تمیزشان کردم ولی بنظر یی ذره تی شغ وایشاده بودن .( بسگی هوای همدان خـُشگ بود)، پوشیدم که یی ذره ئی نرم بشن، تا وا انگوشد پام میانش بازی بازی کردم، یی دفه گُفد " قـــِرچ " از هر دو طرف ترکید و قارچ خورد