باغ شورین

04/08/2019 / 0 نظر
چل پنجا سال پیشا همدانیا گنجنامه منجنامه نیمیدانستن شیه، باغای هِمدان، شورین بودن و سنگسّان و یی منان و او جو جاها
اُ زمانا رابطه بین مردم خیلی بهتر و نزیکتر بود،مثلا ما هر جا که ماخواستیمان بریمان سه چارتا خانوار بودیمان که فقط ما بچه مچا پونزه شونزه دا می شدیمان. ما و بچای آدایمان و بچه مچه یِ خاله مان همیشه وا هم بودیمان وا هم بزرگ می شدیمان
یی روز ماخواستیمان بریمان شورین باغ حج حسن نان، صحب زودی وخزادیمان و جُل و سمار و اسباب مسبابمانه وا هِنداوانه خَروزه رختیمان عقب ماشین و هر ماشینی طبق معمول هشت نه نفر سوار شدیمان که بریمان باغ. جَده یِ شورین اَ چپرخانه میرفدش، تقریبا به موازاتِ جَده ملایر و گورستان فعلی، ولی که فقط خاکی بود و هر صد متر به صد متر یی جوب آبی اَ وسط جَده رد میشد. و وختی وا ماشین رد میشدیم زیر ماشین موخورد زمین و اکثراً بعد از برگشد باید لوله اکزوز ماشینه جوش کاربیت میکردن. بد کردار یی جَده خاکی بود که خاکش اَ آرد نارین تر بود، تا ماشین سرعتشه کم میکرد که جوبه ره رد کنه یی کُروُر خاک اَ پشت سر مثد مِه دِورو وره ماشینه میگرفد، چینین که وختی بعد از یی ساعت که میرسیدیمان (همش بیا و برو 5 کِلومتر راه نبود) تمام هیکلمان میشد یکی وا خاک و ابرو ها و مِجّه ها مان بسگی خاک می نِشد روش میشد سفید.
وختی میرسیدیمان، اول کار انداختن جُل و پتو بود و تا بزرگترا فکر اجاق آشپزی بودن، مارم به فکر کوره یِ سیب زمینی بودیمان، بری دُروس کردنش چل پنجا دا کُلوخ خُشگ لازم بود که بهترینش کُلوخ باغ اِنگور بود. میان پنج دَی قه حاظر میکردیمان و یی کوره ئی وا کلُوخ به شکل مخروطی واز واز می ساختیمان که هِوا اَ میانش رد شه، بعدش چوب خشگ لازم بود که هر کسی یی بغل چوب خشگ میوود و یی میزّان وا کُنده مان میشگستیم و مینداختیمان میان کوره و زیرش علوف خشگ مینداختیمان و آتیش میکردیم تا کوره مان داغ شه. بعد از یی ساعت تقریباً همه کُلوخا داغ می شدن و رنگشان اَ داغی سفید میشد (مرد ماخواستم دسشه به کلوخا بزنه). اُ وخت یواش یواش آتیشاره اَ میان کوره میکشیدیمان دَر که وختی سیب زمینیاره میندازیمان نسوزن همو وخت مردامان سر میرسیدن و اَ میان ذغالا دُروشتاشه وا مَقاش گَل ورچین میکردن و می بردن و به ما بچا موگفتن که نباید بریمان میان ساختمان که کار واجب دارن ولی یی بوآیِ عجیبی اَ میان ساختمان می آمد و وختی موقع ناهار در می آمدن در چشماشان یی کاسه خون بود و سورتشان نیمیدانم چرا گُل مینداخد؟
خلاصه آتیشاره که در می اوودیمان در اولش بسم اله موگفدیمان و آب میشاندیمان روش، نِنه بزرگمان موگفت؛ اِگه بدون بسم اله آب بیریزی رو آتیش جند آلو میشی. تازه یی وار که مَرضا پسر آدایم ماخواست بشاشه رو آتیش یَک کتک جانانه ئی اَ بووآش خورد بریکه موگفتن؛ هر کی رو آتیش بشاشه شاش بند میشه
کوره هه ره که خالی کردیمان سیب زمینیاره شمردیمان که بعدش زیر خاک جا نیلیمان و کوره ره روماندیمان روش و وا یی سنگ تختی حسابی کُفدیمان و بعدش خاک رختیمان روش که هِواش در نِره و رفدیمان پی کارمان
اُ وخت مثد تمام بچای آب نیده یِ هِمدان رفدیمان یی جوب آبی جُستیمان و یی مندآبی بَسدیمان جلوش و مثد مرغ آبی خودمانه وا آب وگِل کردیمان یکی ولی چینین که ظُر شد مثد کَفتر سَخد رَفدیمان و نِشدیمان سِره سفره که ناهار بوخوریمان، یادُم نیسش اِگه آبگوشتمان (طبق معول آبگوشد بود) آبگوشدِ آلوچه بود یا قیله کِلَم ولی یادُمه که به هر دو نفر یی کاسه مُشکاتی دادن که وا سنگگ تیلید کردیمان و وا تُرشی بیور خوردیمان، ناگفده نمانه که همچنان وا گُل مُشد کُفتیمان کله پیاز و اونم وا سبزی خوردنی و فیجیل و دوغ نوش جانش کردیمان ( اُ وختا نوشابه هنوز اُجو رایج نبود). بعد اَ آبگوشت یی نفر اَ بزرگا وا گوشکو میان یی قابلامه یِ بزرگی بخجه گوشته ره کُفد و نفری یی دانه ملاقه بخجه گوشت برامان انداخت میان یی نصمه سنگکی و جاتان خالی مارم ولایدیمان بر بدن، فقط یادمه انقد خورده بودیمان که هِی خلافه آروغ میزدیمان و خلافه وا هر آروغی دلِو جیگرمان میآمد بالا و میرفدش پاین
دیه اُ وختا دسِر مسِر نبود، خیلی که بود یی چای قند پَلو بشومان میدادن و بعدش بزرگا هرکی یی چادری می کشید سرش زیر یی درختی و خوُرّه پوف . یی ذره جوانترا یا تخته یا پاسور و ما بچارم اِلَک دولَک بازی ولی اِنقد سِرو صدا میکردیمان که آخرش یی کتکی ام موخوردیمان. البته ناگفده نمانه بچای هِمِدان اِگه بعد از ناهار کتک نیموخوردن غذاشان تَلیل نیمیرفد و رو دل میگرفدَن؟.
بزرگا که اَ خواب وخمیزادن، اول سیب زمینیاره اَ زیر خاک در میوودیمان و موخوردیمان و روش یی دانه چای بشومان میدادن و یی نفر هندوانه خَروزه ره تََرک تَرَک قارچ میکرد و همه مان موخوردیمان، که اونم خودش مسئله بود، چونکه ما بچا میفتادیمان جان هم که چرا اِنه یِ تو بزرگتر اَ اِنه یِ مِنه؟ و میشد واویلا، ولی خوبیش به ئی بود که اُ زمان بزرگا عادت داشتن و صبرشان بیشتر بود و خوب میدانسدَن چجوری برخورد کنن، نه مثد امروزیا که خودشان اَ بچا بدتر ترَن
بعد اَ چای خوردن یی دَبورنایِ دَسه جمی بازی میکردیمان و قبل ازئیکه هوا تاریک شه و طبق معمول یی چیزیه مثد شیر سماور و یا کلید خانه یا کلید ماشین و چیزای دیه ره مثد مُره دَبورناره گَم کنیمان، اثاث مثاثمانه جم کردیمان یا علی بطرف ماشین که خودشم حداقل ده دی قه پیاده روی بود. تازه وختی میرسیدیمان ماشین یا یکیش پنچر بود یا گیر میکرد میان گِل که اونم دِراُوودنش بعد از اُ همه خستگی کار حرضت فیل بود