احمد سلمانی

04/08/2019 / 0 نظر
امروز صحبی بعد ئیکه دوش گرفتم رفدَم جلوی آگینه که مثلاً ریش میشِمه بزنم و دو تا دانه موآمه خشگ کنم، چینین که بُخار آینه رفد و تِکه تَر خودمه میان آگینه هه دیدم، دو قِرانیم اِفتاد که موآم بلند شدن و گفدَم برم بدم او دوتا دانه شیویده میان کَله مه کوتاشان کنن، یی دفَه طبق معمول فکرم رفد به بچگی، یادُم آمد که؛ اُ اول اولا میرفَدم خیاوان شِورین. اونجانه حج آقایِ خدابیامرزم مِنه میبرد پَلو یی سلمانی روبروی اسدوله دِندانساز، تِکه قندادیه، بالاتر اَ حبیبِ شاپسند و زورخانه. اونم موآمه وا ماشین دو میزد، ولی دیه بیشتر یادم نیمیایه ولی یادمه که یی ذرئی که بزرگتر تر شدم، میرفدَم پَلو احمد سلمانی، دِور فِلکه یِ سنگشیر، زیر خانه یِ حج حسن عطری، یادش بخیر، همیشه یی دانه چراغ علادین داشد که اَ صحبی تا شب روشن بود، روش یی دانه کتری روحی پُر آب قُله قُل میکرد، پشد دره ورودی یی دانه قیِچه چرمی داشت که واشش تیغشه تیز میکرد.تِمام شیشه های دکانشم اَ میان بخار میکرد. احمد سلمانی هموجور که قیچی شه چقه چق واز و بَسده میکرد که موی مردمه کوتا کنه، بیسد سی تا قندهاری داشد که واشش جیک جیک میکردن و همه ما مشتریارم دِور تا دِور نِشده بودمان رویِ صندلیای ارج تا نِووتِمان برسه، میان ئی هین و وین، شوفر تاکسیا می آمدن، ماشین بنز 180 دیزله وا موتور روشن سِره فلکه وا مسافرا میانش پارک میکردن ( اُ اولا تاکسیا سیا رنگ بودن و فقط چارتا گلگیرشان سفید بود و بعداً شدن یی دَس نارنجی )، یی سیفون آب پاشی مثد عطر پاشی بود، واشش یی ذره ئی آب میشاندن کله شان، یی شانه ئی به موآشان میزدن ( شانه هه دو سه تا دندان نداشت و بقیه یِ دنداناش تا نِصمه شوره زده بود)، اُ وَخد موآشانه که شانه میکردن، یی ذره ئی روغن پارافین میزدن کله هه و در می آمد میرفدن،غیر شوفر تاکسیا یی عده ای وتِله ویلان محل بودن که اَ صحبی تا عرص میان سلمانیش علاف بودن و فقط میان آگینه هه خودشانه می پایدَن و مو شانه میکردن، یی وار میدی یکی اَ رفیقاشان که شوفر تاکسی بود میرسید و اینارم میرفدن اَ دره طرف شوفر می نِشدن تِکه شوفِره و یا بغل دَس و یکی دو ساعت ویلان میان خیاوانا می چرخیدن و دوواره می آمدن در دکان احمد سلمانی.
بگذریم، وختی نِوبت ما که میشد یی تخته ئی می یَشد رو دَسه یِ صندلیه و مهَ می نِشدم بالاش، اُ وخت همو پیش بند پیسه ره که بری مشتری قبلی بَسده بود که مثلا قارچ و مرض کِچلیم داشت، مینداخدِش دِور گردنِ مهَ و وا ماشین میفتاد جان موآم، اُ وخدِش، تیغه ره می مالیدش رو قیچه چرمیه تا تیز بشه، اَ میان کتری روحیه یی ذره ئی آب جوش میرخد میان یی پیاله لعابی کِرم رنگی و یی تیکه پَمّه میانش خیس میکرد و پشت گردنو خط گوشمه آب میزد و وا تیغه تمیزش میکرد، حالا اگه دیه سه چار وار پوس صورتمه میکِرّاند و زخمش میکرد دیه مهم نبود، اُ زمانا که هنوز ویروس "اچ آی وی" ایدز که نبود، خیلی که بود؛ یا مرض کچلی میگرفدیم یا هپاتیت سی، دیه تقصیر کسی که نبود کار خدا بود
احمد سلمانی یی شاگردیم داشد که از اُ صحبی تا عرص فقط جارو دسش بود و موآره اَ زمین جارو میکرد،یا وا آفتابه دِره دکانه آبپاشی میرد. نا گُفده نِمانه او جور سلمانیا تازه جُز خوباش بودَن، بریکه سِره گذر و پشت شازدوسین (بقول جدیدیا کوچه ی هتل کاخ) یی سلمانیائی بودن که وا یه قِران هم موئه کوتا میکردن و هم پاشنه کِش آدمه تیز میکردن و یی چائی دارچینیه پیسی ام که وا حلبی دُروس میکردن به مشتری میدادَن ولی احمد سلمانی یی تِمَن (ده ریال) میسّاند، تازه باید دو قِرانم شاگِردانه به یداله پادِوش میدادی. ولی بازم بزرگتر که شدیمان میرفدیمان خیاوان بوعلی، مثلا پَلویِ موسینه ژاله یا یکی بود اسمش یادم نیسش اول خیاوان عباسواد روبرویِ اِسِتر، که ئی آخرای قبل از انقلاب شیک و پوک بود. ولی اَ نظِر بهداشدی پشت شازدوسین یا خیاوانِ عباسواد همه شان یی خَرّه ئی بودن