مثنوی عروسی اثر استاد محمود شریفی امینا

04/03/2019 / 0 Commenti

برات جاُنم بگه اَ خواب دیشب

بگه َا ماجرای ناب دیشب

عروسیم بود و َم داماد بودم

جاتان خالی كه شاد شاد بودم

دِر و دیواره آگین بَسده بودن

همه‏ی َتخچا پر گلدسده بودن

زیرابرو خانه رِهِ ورداشده بودن

میان َتخچه‏ها گل كاشده بودن

اَ هر جای خانه بوی گل می‏آمد

صدای چهچه بلبل می‏آمد

درخدارِ چراغان كرده بودن

همه‏ی فامیله مهمان كرده بودن

همه‏ی جاها‏رِه فرش انداخده بودن

واكاغذ جغجغه، گل ساخته بودن

نیمی‏دانی چه خِوَّر بود خانه

اَ باغم با‏صفا‏تر بود خانه

زِمان گردیده بود و دال ما بود

زمین چرخیده بود و سال ما بود

وا دُمُّم گردو میشكسدم دِمادم

سِرِ جام نشده بودم مثدِ آدم

كه خانچای رَخدِ دامدایمه اِودَن

لباسای كُنِمِه‏ یِی سر دِرُودَن

لباس نو تِن‍‍‍ُم كردن به قاده

مِنَم پوشیدم و كردم اِفاده

میان خوانچه‏ها پر بود میوه

كُلا و رَخدِ دامادی و گیوه

گِز و شیرینی و نقل بید‏مشكی

میان كاغِذای زرد و زرشكی

بِرام چند وار اسفند دود كردن

حسود و دشمِنِه نابود كردن

گلاب و نقل پاشیدن سِرِ مَ

دو تا گلدان گل هشدن وِرِ مَ

بزرگا نِشدِه بودن گوش تا گوش

سبیل تِو داده بودن تا بنا‏گوش

جِوانا سر‏خوش و شنگول بودن

میوارِه همه رِه وَرچیده بودن

تِمامِه روی میزا چیده بودن

بِساطِ چای و شربت روبه‏را بود

گِز و شیرینی و میوه رابِرا بود

عزیز خان سوِر ساتش روبه‏را بود

شالان شیپانِ مهمانا به‏را بود

عزیز خان سازِشِه گوشمال می‏داد

به مجلس ساز و ضربش حال می‏داد

هَمَش سرگرم دِوران بود شمسی

دِمادَم فكر دِوران بود شمسی

شِواش میساند اَ مهمانا هِزاری

اُ شب هر كی كه می‏رقصید، باری

شواشم كه می‏دادن ضربگیره

دعا می‏كرد هِوادارِش نِمیره

چِنان رقصید كه هر كی دید حَض كرد

خودِ شمسی سه چاروار رَخد عوض كرد

برامان آمدن بازی دِرِوُدَن

چقد بازی دِرارا لِوده بودن

شامم حاضر شد و سُفرارِه چیدن

سِرِ آخر كه مهمانا رسیدن

به یی دَس قاشق و یی دَس به دوری

همه نِشدن كنارِ سفره فوری

مرتب لقمه‏ها ُلمانده می‏شد

دمادم گمّذی رُّمانده می‏شد

میان كاسه بشقابای لعابی

چه شامی، سفره مجماعه‏ی حسابی

هَما دوغ بود هَمارم رُب انگور

خوراكا و غذاهای جورواجور

مربا و پیاز و قورمه‏سبزی

پنیر و ماس و كشك و خورده سبزی

دو جور بورانی و كشك بادُمجان

خورشت قیمه و مرغ و فسنجان

مِنِ بی‏چاره بی‏تقصیر بودم

خدا می‏دانه سیر سیر بودم

همه‏ی اَصله عَضای مَ خَسده بودن

میگی بَلكم گلومِه بَسده بودن

دل بی‏صاحِبُم ناجور می‏زد

دِمادَم سوكِ سینَم شور می‏زد

عروس تازه می‏آمد به خانه

اُنم سَر بَسده مِثدِ هِندوانه

نِدیدم لااقل یِی تارِ موشه

اَ این و اُ شِنُفدَم وَصفِ روشه

فِرَنگ خانم بِرام پیداش كرده

دل بیچارِمِه شِیداش كرده

فِرَنگ خانم كه ختم روزگاره

اَ دلالای قدیم و كُنِه كاره

بِشُم گُفدِه عروست خانه داره

میان دُخدِرا همتا نداره

نِجیب و اصلمند خانواده‏اس

سِتِه سنگینهِ اما بی‏افادس

اَ گل خوشبو‏تره الله و اكبر

دَنِش بوی بَد نیمیده جانِ اصغر

عروست شاخ شمشاده ماشا لاّ

دُرُس همقدِ داماده ماشالاّ

سفید و بور مور و چشم زاغه

نه خیلی لاغِرِه نه چاقِ چاقه

صِبور و ساده و بی‏شیله پیلَس

خانه‏ی بِوّاش سِرِ آبِ گیجیلَس

زِرِنگ و با سِواد و با كِماله

ظِریف و خوشگل و كم سِند و ساله

چِقَّدَم سر بِزیر و سازگاره

خودش دار می‏زنه پول در میاره

هزارش آفرین صد بارك الله

بِپام تُكِّ دِماغُم آره والله

فِرَنگ هِی گفت و دانُم آب اِفداد

دل زارُم به پیچ و تاب اِفداد

در ای بِینا خِوَر اِودَن كه دارن

عروسه وا سلام صلوات میآرن

قیامت شد، همه رِخدَن محلّه

یكی ساز میزد و یكی دوزلّه

یكی میگفد گوسفندهِ دِرارین

یكی میگفد برین اسفند بیارین

میان هیر و ویر و رِخدِه پاشا

همه ویل كردن و رَفدَن تماشا

خِوَر اِودَن عروس گل كرده نازش

میگن داماد بیایه پیش‏وازش

عروس خانم كه را اِفداد دُوواره

ما رَفدیم پشتِ بان بی‏استخاره

نماز خواندم دو ركعت وا اِرادت

به درگاه خدا كردم عبادت

اُنارم وا تمام دار و دسّه

همه‏ی بند و بساط و بَسده مَسده

عروس و یِنگِش و خاله خوارچاش

زِنِ همسادِشان و بِچه مِچاش

خوار و دایزِشُ و عَمقِز بِتولش

اُ یكی عَمقِزیش و بِچِه تولش

یِواش یِوّاش رسیدن پاینِ پِلا

به خوبی و خوشی الحمدولله

همه‏ی صحن حیاط پر شد اَ آدم

وا هم صلوات میفرسادن دِمادم

شیرین كاشدن همه‏ی بِچای محله

چِقَد چوپی گرفدن وا دوزلّه

زنای همساده‏ها برگشته بودن

لِبِ بانا قِطاری نِشده بودن

اَ پاین گُفدن كه بی مایه فِطیره

شاداماد سیب بزن یالّا كه دیره

دو سه تا سیب زِدم بی‏توش كردن

جوانا قَپِّلی قَپُّوش كردن

عروسه یِی كُلای بالای سِرِش بود

دو سه تا اَ خُوار چاشَم وِرِش بود

كُلاره توش گِرِفدَم سیبه شاندَم

عروسانِه سِرِ جاشان نِشاندم

اَ بان كه آمِدَم وا ساقدوشُم

بازم كلّی مِتَل گُفد بیخِ گوشُم

زِنا رَفدَن اطاق عمه خانم

بازَم هِول و وِلا اِفداد به جانُم

عزیزخان یارمبارك باد می‏زد

مرتب نغمه‏های شاد می‏زد

زنا لی لی كنان چایِه كه خوردن

وخیزادن عروسه حجله بردن

بِرامان حجله دایر كرده بودن

اطاقِ خوابه حاضر كرده بودن

بساط چیدن و آماده كردن

تمام مشكلاره ساده كردن

خِوَر دادن دِم و دَسگا طیاره

به شادامّاد بگین تشریف بیاره

عَموش آمَد سراغُم وا مَ دَس داد

واهم رَفدیم و مارِه دس به دس داد

همونجا زیرِچشمی پاشه پایدم

زرنگی كردِمُ و پاشه وِلایدم

عجب حجله‏ی قشنگی ساخده بودن

روتخدی صورتی انداخده بودن

دِر و دیوار و پَردا غرق گل بود

هنوزم همهمه‏ی ساز و دهل بود

ای سَر آفتابه لولنگ گِلی بود

اُ سر یِی میز و دو تّا صندِلی بود

عجب میزی تِدارك دیده بودن

عسل وا نقل و خرما چیده بودن

در و دیوار حجله دیدنی بود

شراب وصل عجب نوشیدنی بود

یِوّاش یِوّاش همه‏ی قِوماش رَفدن

عموش و دایزِشُ و یِنگاش رَفدن

غریبا رَفدِنُ و ماندیم تَنا

دو تا نا آشنا غرق تِمَّنا

دِلمُ هی سوكِّ سینَم ساز می‏زد

بِرام هِی شور و هِی شهناز می‏زد

وخیزادم دِرارِه چفت كردم

كُلوم پنجِراره سفت كردم

ماخواست بندای دلمُ اَ هم سِوا شه

چنان می‏زد كه میشنُفدَم صداشه

دِرِوُردَم زود و دادم رونِماره

بِشِش گفدم قاقاقابل نِداره

پَ پَ پَ پَس بزن گیله دواقه

دِرار مَهتابُ و روشن كن رِواقه

ازُم اِسّاند و وازش كرد و دیدش

یِواش دس بُرد بِرِی تورِ سفیدش

دِواقه پَس كه زد دیدم عَجوزَس

اَ اُ جنسای عتیقه‏ی بابِ موزَس

سیا بَرزنگی و دِندان گرازه

دِماغش عینهو دوندوكِ غازه

اَ اُ ترشیده‏های عهدِ بوقه

اَزِش هر چی بِرام گفدن دروغه

فِرَنگ خانم حسابی مَنتِرُم كرد

نیمیدانی چه خاكی بر سرُم كرد

چنان آزّاد زِدَم مغزُم دوبَمّه

كه هِول اَ خواب پریدم جانِ عمّه