شیره ی سره سنگشیر

04/03/2019 / 0 Commenti

یه ی عمره دارن سر سنگشیر شیره میمالن

زمانی که ما بچه بودیمان دِورو ور سنگشیر بیابان بود، اَ یی طرف نایب احمد بود و اَ یی طرف دیه دباغخانه و اسیلِ قُلومّه، بقیش دیه خاک و سنگ بود تا شعاع 200 ـ 300 متری خانه مانه رم نبود، خیاوان 12 متری سنگشیرم تازه خاکی بود وای بحال خود سنگشیر، یی وار میدیدی از اُ دور ماشین توریستاي خارجی داره میا، مارم دِ بدوو عقب ماشین اونا بینیمان چه خَوره؟،چند وار اَ دور میدان بزرگ تا خود سنگشیر عقب ماشینا مثد سگ دوویدیمان، اولاش میرفتیمان سکه پول واششان عوض کنیمان، همه شان ده شاهی ماخواستن و اجاش یی سنتی دلاری بشمان میدادن ، مارم خر خر خوشحال میگی بلکم مِندِر کرده بودیمان، یی ذره که بزرگتر شده بودیمان و جوکّانده بودیمان میرفتم بریکه خانماره بپایمان که وا مینی شورت میآمدن، مارم مثد تمام ملت ویلان میفتادیمان عقب سِره اینا که بینیمان چه تَرِن؟ . ما که حالیمان نبود اینا هزاران هزار کیلومتر را آمده بودن کتاب به دس که شاهکار هنری همدان بیوینن، بری ما یی تیکه سنگی بود که شباهتی به شیر داشت و جمه ها مردم میرفتن اونجانه تفریح ،و روزای سینزه بدر دخترای دم بخت، مخصوصاً بقولی اُ ترشیده هاش میرفتن مینشتن رو سِر سنگشیر بدبخت تا یی مردی رد بشه دسشانه بیگیره بیاین پاین تا بختشان واز بشه، اُ وخت اِگه واز میشد، بری تشکر اَ سنگشیر شیره میرختن کله شیر بدبخت!، و بعدش سنگاي ریزه میوودن و موگفتن اِگه هرکس هفتا سنگ به کله سنگشیر بچسبانه و همزمان هفتاشان بمانن روش و نفتن مردادشان داده میشه. ئی کل چیزائی بود که ما اَ سنگشیر فهمیده بودیمان ، بدون در نظر گرفتن ئی مسئله که در ایران شاید ئی تنها مجسمه ای باشه که ما داشته باشیمان و هیچوخت به فکر کسی نرسید که شیره ممکنه زیر آفتاب هِمِدان ترکیبات سنگه بهم بزنه و رنگشه عوض کنه یا باعث ترکش بشه

سال 1355 خدا منه خواست و قسمتُم شد که وا یی گروه اَ هم سندو سالاي خودوم سفری به اروپا داشته باشم، (اُ وختا پیشاهنگی بود) قشنگ یادومه که موزه لوور پاریش جلوی تابلوي مونالیز، لبخند ژوکُند، مامورا وایساده بودن و اجازه نیمیدادن کسی وا فلاش عسک بیگیره، موگفتن که رنگش تغییر موکنه، یا در همو سفر در ایتالیا دیدیم که تمام آثاراي هنری و باستانیشان بخوبی محافظت شده و کسی حق نزیک شدن به مجسمه ها که سیصد سال بیشتر نداشتن داشته باشه،

حالا خدا ماره خواسته و یی چینین اثر هنری ، فرهنگی، باستانی داریمان، چرا باید به پیسّی بفته؟، اینم شد مثد غار علیصدر که رختن و زدن و داغان کردن و چیزی که خداوند ملیونها سال بری ساختش گذاشته بود چند ساله فقط بری دِرآمد پولی بووآشه در اُوودن، در اروپا یی چینین غار هائی هَس ولی چون اَ لامپاي برق وا نور سرد استفاده میشه و به کسی اجازه یِ فلاش ردن نیمیدن، اسالاتیتا و استالامیتاشان میمانن مثد برف سفید سفید و وشه وش موکنن، و بغیر اَ پَلای معلق بری عبور مردم که هیچگونه اثری روی طبیعت نداره چیزی دیده نمیشه و ، بری عبور مردم ورنداشتن یی استالاکتیتی که بیشتر اَ یی ملیون سال سندشه وا تیشه داغان کنن.

سالها بود که ئی مسئله منه زجر میداد و قبل از ئیکه وحشیا سایتمانه هک کنن یی نامه ای اَ یی همدانی دلسوز و یی دوست قدیمی به اسم خانم غفارزاده گرفتم که منه دوواره به ئی فکر انداخت که یی چیزی در سایتمان رو ئی مسئله بینویسم که متاسفانه وا بقیه یِ چیزا اَ بین رفت، ولی حالا بازم دوواره دارم به ئی مسئله تکیه موکنم که همدانیای دلسوز باید اَ مسئولین میراث فرهنگی باخوان که بزودی یی فکری بری سنگشیر بد بخت بکنن که نشه اسباب بازی بچا و خانماي ترشیده که میرن روش شیره می ریزن، ئی سنگشیر اگه میدانست طی هزاران سال یی زنی بری خودش میساند که تنها نمانه، امیدواریم که دور و ور سنگشیر نرده مرده بکشن و اَ نزیک شدن مردم جلوگیری کنن و یی چند تا تابلو به زواناي مختلف راجبه سنگشیر بینویسن که گذشته اَ توریستا خود مردم همدانم یی ذره وا تاریخ سنگشیر آشنا بشه