داستان ماره خانمان

08/03/2019 / 0 Commenti
یه ی روز دِمه عرصی داشتیم وا بچا اَ سینما میرفتیمان خانه ، یی دَفه مهَ چشمُم اِفتاد سِره آلوشگوئه به یی ماری، اولش ترسیدم و ماتُوم برد, ولی خوب که پایدم دیدم اَ جاش تِکان مِکان نیموخوره، گوآ مُرده، رفتم جِلو وا یی تَرکه ای تِکانش دادم، دیدیم نه بگو، پلاستیکیه!، تازه کلّه رم نداشت، کُلی هِره زدیمان وا بچا. پیچیدمش دِورِ گردِنُم و رفتم رو به خانه
خانه مان یی جوری بود که اَ حیاط که میرفتی میان، اول یی ایوان کوچولی داشت اُ وخت یی دانه پله موخورد و از اونجانه میرفت راهرو و بقیه یِ خانه، سِره ئی ایوانه یی چیزی ازئی پوس نارگیلیا هشته بودیمان بری تمیز کردن گِل مِلِ کفشامان مثد خارجیا ، مه یی دَفه ماره ره نصمشه رد کردم زیر کفش پاک کنه و بقیه شه هشتم در، چینین مثد یی مار اَراسگانی، و دو واره زدم در رفتم سِره زمین خاکی وایسادم توپ بازی وا بچا همو وخت نِنه یِ بدبختُم که رفته بود روضه اَ را میرسه، چشمتان روز بد نوینه چشمش میفته به ماره یی هِواری میزنه و خوُوآرم اَ میان اطاق میزنه در، ولی اونم وایمیسه پشت دُر راهرو و جرأت نیموکنه بیایه درَ ، نِنَم میگه دختر جان خشگت نزنه، بپر برو یی ذره نُن و نمک بیار بیلیم جلوی ماره اوجوری بشش قسم میدیمان و نمک گیر میشه در میایه در میره پی کارش. خواره لرزان لرزان میان یی مجمه ای یی تیکه نُن سنگک و میان یی نعلبیکی نمک میریزه و همه شه میله پلویِ ماره، ماره رم اِنگار نه اِنگار اَ جاش جُم نیموخوره
نِنم میگه بدو تلفن بزن خانه یِ خاله، بگو ممد پرتقالی بقال زیر خانه شانه بیاره که اُ کو مو زیاد میره، شاید بدانه چجوری مار میگیرن
دو دی قه طول نیمیکشه که میان حیاط پُر میشه آدم، گروه گروه آدم بوده که می آمده، بریکه موگفتن خانه یِ فلانی مار دِرآمده، حالا منم اَ دنیا بی خِوَر وا رفیقام بازی میکردم، خاله میرسه و میگه که ممد پرتقالی رفته بازار، نیسش، همو وخت عمو نفتی وا چرخ دسش میرسه و ماخواسته چند تا پوُتّ نفت میان منبه خانه خالی کنه و هموجور که بطرف ذغالخانه میرفته ، خاله داد میرزنه؛ آی آقا، آی عمو نفتی، بیا عموجان تو داهاتی، نیمیترسی و بلدی، بیا تونه علی ئی ماره ره برامان بیگیر. عمو نفتی بشش بر موخوره و میگه؛ اولا که مهَ دیه داهاتی نیسم،و ده ساله آمدم شهر، اُ وخت مِگه هرکی داهاتی باشه مارگیره؟، خاله یِ خدا بیامرز میگه ؛مچیم داداجان حالا تکلیف ئی ماره شیه؟، عمو نفتی یی میپا ئی طرف و اُ طرف میوینه همه زنن، دارن میپانش. میگه وایسین کنار تا بینم شی میدانم بکنم، حالا زنا همه شان رنگشان پریده بوده و قُل هو وال.. ماخواندن، . عمو نفتی یی تیکه چوب میگیره دسش و یواش یواش میره جلو، وا چوبش یه کی میزنه به ماره میوینه تکان نیموخوره، میرخ جلوتر و گوآ میوینه که پلاستیکیه، ولی بریکه خودشه میان زنا قهرمان جلوه بده، چوبه ره میندازه زمین و یواش یواش و لرزان لرزان میره جلو، دسشه دراز موکنه و اَ دُم ماره میگیره و میگه وی ئیکه پُلاستیکه؟، همه میزنن زیر خنده و نِنه یِ بدبخت یی دفه دو قرانیش میفته و یی راس میا سراغ مهَ؛ " آتیش بسر رخته باز چه آتیشی به پا کردی؟" منم اِنگار نه اِنگار سِرمه انداختم پاین و بقیه یِ بازیمه کردم