شعر پنجاه سالگی

15/02/2020 / نظر

سنده پنجا سالگی

سِند که رسید به پنجا فوشار میا به چند جا

چند جا که قابل نِداره هرجا بشه زور میاره

اَ تُک سَر تا کِف پا زنگ میزنه میده صدا

خِورَ میده که پیر شدی فرسوده یو اسیر شدی

دانه دانه برات میگم حسابشه دست میدم

اول بالای بیضه اشکسته میشه نیزه

زور میزنه از دو خ....... مردی میشه بیمایه

صُحبا گاهی ز زور شاش بلند میشه ویلان مانده زجاش

فکرای بد یادت نیا چیزای خوب دلت نخوا

او کاره از یادت بوَر آبروته بیخودی نِوَر

شاش بکنی زود ماخوابه انگار حباب رو آبه

از نازی جان خِوَر نگیر اینا ، آخه جان پدر

خوب اسمی براش گفته اینه زیبای خُفته

فوشار میا به زانو پُشد موکنی به بانو

پیر که شدی رشتی میشی کوهی باشی دشتی میشی

نارگیل و مِوز و زنجبیل کی میده بشت دسه بیل

قصّه یِ ئی غصه بسه نِوبت موها میرسه

مو ره که مهَ چه عرض کنم خوبه شیویدش فرض کنم

طاسی سر تا پُشد سر پیشانی رو کرده سه ذرع

از اُ همه ی موی سیا چند تا شیویدش مانده جا

هرسه مو به یی طرف تک تک و پخش و بی هِدَف

میرسم به چشم و چاره ئی یکی دیه گیره داره

چشم ضعیف و کم نور عینک ماخوا چند جور

نزیک و دور تیره و تار کارت بی عینک میشه زار

آب مروارید خیلی زیاد سراغ هر پیری میا

چشماره کم نور موکنه بشش نرسی کور موکنه

خلاصه دیه مه شی بگم؟ تازه بری کی بگم؟

خزان عمر و پائیزه بلَگایِ شِوقت میریزه

خاطره ها و اسم و یاد همه میرن یی دفه ز یاد

هوش و حواس رو بزوال بشش دل خوشک میگن؛ کمال

مو در میا میان گوش مثد گوشایِ خرگوش

لبا سیا و خسته لثه ات پاین نِشته

دِندانایِ زرد و دراز دور اَ جانِت مِثد گرُاز

چنه توکش سمت جلو دهن عقب غار تلو

غبغب و دوُلِت آویزان بقیه یِ جاهات نامیزان

چیزی که زیاده حرصه اشکم که مثد خرسه

لمباگو و درد کمر زور میارن به شافنر

صُحبا که بیدار میشی مثد کمان دولا میشی

تا کمر باخوا را بیا جان آدم بالا میا

نقرس و کوفت و زهر مار در میارن ازت دمار

فوشار خون که رفد بالا گرفتاری حالا حالا

پروستاتم به جای خود می فرستت پی نخود

لحظه به لحظه جیم میشی تو مستراب مقیم میشی

بدتر از او یبوسته اونم یی جور دیه غصه ته

شقاق و درد بواسیر پماد به دس نگاه به زیر

روزی سه چار لوله دوا خرج میشه تو کون آقا

فیستول اِگه آمد بجاش جراحیه فِقط دِواش

بخیّه ماخوای و لحیم با نخ و سیم ضخیم

راسی ماخوای جوان بشی قبراق و پر توان بشی

دو واره بیست ساله بشی؟ سالم و بی ناله بشی؟

جواب حرفته میدانی هیهات کوجای جوانی؟

باخوای نخوای باید بریم چاره یِ دیه نِداریم

همه یِ ایناره میوینیم افسوس که پند نیمیگیریم

بازم به هم بد موکنیم محبته رد موکنیم

ئی شعر مهَ درد دله حیف که یی ذره شل و وله