گلّارا ابر باها ره، شُرِ شر داره میباره

عسکِتِ وختی میوینیم، گیره مانِ در میاره

تا بوده اُ جوری بوده، کاروبار دنیا زوره

اُنی که زیاد ماخوایتش،همیشه دوراَ د یاره

تا میای که دل ببندی، بذگرانی خوش یِ چندی

کاسه کوزه ها میریزه، میشه عیش نِصمِ کاره

اُنی که آرام جانِ، ورِ ما ها نیمیما نه

اُ خاطه دلم میلرزه، به تکان و بی قرار ه

نیمیشه تُنِ بیوینیم، یی ذره وِرِت بیشینیم

همه دلخوشی برامان، شده فال و استخاره

وختیکه ماخوایم بیایمان،اَکُتی دیه درایمان

اُطرف میگن نیمیشه،روزگار میگرمیذاره

دیدنت شده معما، با هزار چرا و ا ما

نه میشه بیای وِرِ ما، نه امیدو یی اشاره

گله بس کن اِی دل مَ، کوجارفته ای گل مَ

به دهن بیگیر زوانت، گلگی کرختی داره