وختی پول تلفن میایه ، یی وار میوینی قبضش دیر میرسه، یا گَم میشه، یی وخت میوینی طرف یادش میرشه پولشه بده،یی وار میوینی مشکل داره و پول نداره، آدم که نکشته، نوع برخورد اداره مخابرات وا طلبکارش اَ کشور تا کشور فرق موکنه

مثلا در اروپا، ایتالیا، فرض موکنیمان روز دهم آخرین روز پرداخت پولشه، یارو یادش میره 25 ماه پولشه میده، در ئی شرایط باید یی درصد کوچوگی بری دیر کرد ئی چند روز بده که اونم روي قبض بعدی حساب میشه، حالا یارو روز بیست و پنجمم نیمیده، اُ وخت تلفنش یی طرفه میشه، ینی میدانه فقط جواب تلفنه بده ولی خودش نیمیدانه زنگ بزنه، و اَ مردم، کسی متوجه ئی جریان نیمیشه، فقط موقعی که یارو خودش ماخوا زنگ بزنه، یی صداي ضبط شده ای میگه؛  "مشترک محترم، بدلیل مشکلات اداری تلفن زدن اَزئی دستگاه فعلا غیر ممکن می باشد، لطفاً برای حل این مشکل با شرکت مخابرات تماس بگیرید" اینم تا یکی دو ماه میره جلو، اُ وخت یی نامه یِ سفارشی میایه و 15 روز وخت میده که پوله ره بدن، بعدش اگه ندن دیه تلفنه کلا قط میشه،  و اگه تازه پولشم بدن دیه نیمیشه و باید یی قرار داد جدیدی بوندی، و اگه اصلا پول قبلیه ندی، از نظر قانونی مخابرات دنبالشه میگیره

 چند وخت پیشا اَ خارج بری کار به یکی اَ تجار خوب و سالم و بزرگ تهران زنگ زدم یی دفه یی صدا ضبط شده ای گفت؛ این تلفن بدلیل ندادن پول قطع می باشد، یا یی جمله ای مثد ئی، منم راسش ناراحت شدم، گفتم بیوین بنده یِ خدا دیه پول تلفنشم نداره بده، ولی حالا بچا مخابرات داره آبروشه میوره؟، یقین خیلی اوضاش خرابه؟، زنگ زدم به یکی دیه که رفیق مشترک دوتا مان بود، بعد از احوالپرسی، راجبه ئی حاج آقا پرسیدم، گفت؛ خوبه ماشالام، تازه دبی بوده، داره ساختمان جدیدشم تمام موکنه، چرا؟، دیه جریانه براش تعریف کردم، اونم زد زیر خنده، و گفت؛ والا حاجی الان اگه باخوا مخابراته وا جا و جلالش میخره، بعضی وختا خط تلفن بهم موخوره، ممکنه خط حاجی وا یی نفر اشتباه شده باشه، ولی در ایران اگه پول تلفنه دیر بدی آبروت میره چون هر کس اَ هرجا به ئی شماره زنگ بزنه صدای ضبط شده میگه که طرف پولشه نداده،

حالا در ایتالیا حتی اِگه پول تلفنم نداده باشی و مخابرات بیا اُجو آبروته بوره، بدلیل افشاي مسائل شخصی، میدانی اَ شرکت مخابرات تقاضاي خسارت بکنی

خیلی دلُم ماخوا بینم در همِدان، اداره یِ مخابرات به زوان خودمان شی میگه؟، مثلا میگه؛ ئی خطا خورده هه پول تلفنشه نداده، مارم جانشه اسّاندیمان تلفنشه قطع کردیمان تا دندش نرم بشه، ولی اِگه گیر خودمان بفته تُمّانه شه در میاریمان  

زمانی که ما بچه بودیمان دو جور وسیله یِ تفریح داشتیمان، یکیش گِرگِره بود و یکیش تیرکمان. تیرکمان ساخت خودمان بود،  اول میرفتیم باغ و صحرا یی دوشاخ دبشی دُروس میکردیمان، اُ وخت میرفتیمان دِور میدان زیر دالان راسه یِ ذغالیا یی لاستیک چسبانی بود که نواراي کشی خوبی داشت دانه ای یه قِران یا ده شاي.یی سِری مهاجر بودن در هِمدان که گوآ اینا اَ آذربایجان روسیه مهاجرت کرده بودن و کارشان ئی بود که وا تیوب و لاستیک ماشین و کامیون کفش گالیش دُروس کنن، یکیشان زیر اُ دالان راسه یِ ذغالیا بود که تخصص خوبی در زمینه یِ کش تیرکمان داشت

یی روز منو اِمیر پسر همسادمان و مرضا پسر آدایم داشتیم میرفتیمان میدان کش تیرکمان بخریمان، اُ جو که صداش می آمد و معلوم بود،  قِرار بود وا بچاي کوچه یِ بالا جنگ کنیمان، به ئی دلیل بود که باید همه مان تیرکمان خوب داشته باشیمان و هم ریگ وسنگ زیادی جم میکردیمان، خلاصه داشتیم میرفتیمان میدان یی دفه  دیدیمان که محوطه یِ بنی صدر معرکه بود. ( محوطه یِ بنی صدر روبروی مچد میرزا تقی، تِک شیرخورشید بود، یی جا فراخی بود که عرص به عرص میشد آمفی تئاتر هِمِدان). اُ روزم ما اَ دور دیدیمان که کورور کورور آدم داره میره اُ طرف،   مارم مثد 99% همدانیا کنجکاو رفتیمان بینیمان چه خَورّه؟، وختی رسیدیم دیدیمان یی آدم رقّوي لاغر مردنی، وا چشماي غول و لب و دان کبود و ریش بلند پته پیس، معرکه گرفته و داره مار درمیاره، مارم بزور یی جائی پیدا کردیمان و نشدیمان رو زمین تماشا، وسیله یِ معرکه گیری آقا یی چارپایه یِ کوچولی بود که خودش نشده بود روش که بسگی عملی بود خسته میشد، و یی ترکه یَ چوبی گرفته بود دسش و آسیناي پیرنشه که سیا بود داده بود بالا، دساش تمامش خال کوبی بود و یی دسمال  یزدی بسده بود مُچ دسش، پاشنه کفششه خوابانده بود و کِرته کِرت میکرد، ئی طرفم یی گونی هشته بود که تا نصمه میانش خرت و پرت بود و جلوش یی جوه ئی بود که درش کِشوئی واز میشد  مثد جعوه واکس سروازا ، یی نوچه ای یم داشت که وا کلا دِور میزد و مثد تِلِکه گیرا دی قه به دی قه  پول جم میکرد 

  میان ئی هین و مین صداي داد وبیداد یی کماج فروشی که وا ممد گزی دعواش شده بود میآمد، گوآ سِره مشتری دعواشان شده بود، معرکه گیره رم تا دید سِرو صدا میا بریکه توجه یِ مردم به اُ طرف جلب نشه ، یی دفه گفت؛ بری سلامتي اوسّاي مارگیر صلوات، ملت همه وا عجله یی صلواتی فرسادن که زود بینن ماره شی شد؟. مارگیره همش حرف میزد و همه ره هشته بود سِره کار، تعریف میکرد که یی وار آمده بودن سراغش که بره جولان بریکه اَ خانه یِ یی نفر مار درآمده بود، موگفت ماره اِنقد بزرگ بود که وختی اَ لابلاي چوبا و تیر طاق دِرآمده بود و رفته بود سِره حِوض آب بخوره، نصمش بازم مانده بود میان طاق، موگفت؛  که رفته بود اَ نزیک و یی وِردی براش خوانده بود و ماره سِر شده بود و انداخته بودنش میان یی گونی و وا فرقون برده بودنش حصار ویلش کرده بودن بره پی کارش چونکه اِگه موکشتنش جفتش میآمد سراغشان؟ خدا ندار چینین وا آب وتاب تعریف میکرد که موگفتی الآن میان اُ جعوه هه جفت اُ ماره ره هشته، هرچی بیشتر تعریف میکرد همه ره بیشتر کنجکاو میکرد که بینن شی در میاره، حیوانی یی پسر بچه ای که خِلافه شاشش میآمد نیمیرفت مچد کارشه بکنه میترسید که اَ نمایش جا بمانه و اَ ترس ایکه نشاشه زیرش بوبولیشه چینین قرص وا دوتا انگوشتش گرفته بود. هموجور مجلسه گرم کرده بود و دل مردمه خالی کرده بود و به نوچش گفت بری دفه یِ آخر یی دِوری بزنه و یی پول دیه ای بسانه و مارم مجبور شدیمان پول کِش تیرکمانه بدیمان مار درآر، خلاصه غرق در سخنرانی معرکه گیر بوریمان و انقد که تمرکز داشتیمان که دانمانم مانده بود واز واز، انگار که گوشمان میان دانمانه

یی دفه آقا نِشد رو دوتا کُنده هاش و چشماشه بسد و زیر لب یی چیزائی خواند و یواش یواش دِر جعوه ره شرو کرد واز کردن، یی سکوتی خیاوانه گرفته بود که اِگه یی کوری ازونجانه رد میشد اصلا فکر نیمیکرد اونجانه آدم باشه، فقط صداي تپش قلب مردم شنیده میشد، وختی در جَعوه هه واز شد یارو دسشه کرد میان جَعوه و یی توله ماری دِراُود که میمانسد مارمیلیک یا  کِرم بسگی کوچول بود، یی دفه همه مردم زدن زیر خنده، یارو معرکه گیره رم براش مهم نبود چون امروزم کارش را افتاده بود، فقط سِره ما کلا رفد که ندانستیمان کِش تیرکمان بخریمان