گلّارا ابر باها ره، شُرِ شر داره میباره
عسکِتِ وختی میوینیم، گیره مانِ در میاره
تا بوده اُ جوری بوده، کاروبار دنیا زوره
اُنی که زیاد ماخوایتش،همیشه دوراَ د یاره
تا میای که دل ببندی، بذگرانی خوش یِ چندی
کاسه کوزه ها میریزه، میشه عیش نِصمِ کاره
اُنی که آرام جانِ، ورِ ما ها نیمیما نه
اُ خاطه دلم میلرزه، به تکان و بی قرار ه
نیمیشه تُنِ بیوینیم، یی ذره وِرِت بیشینیم
همه دلخوشی برامان، شده فال و استخاره
وختیکه ماخوایم بیایمان،اَکُتی دیه درایمان
اُطرف میگن نیمیشه،روزگار میگرمیذاره
دیدنت شده معما، با هزار چرا و ا ما
نه میشه بیای وِرِ ما، نه امیدو یی اشاره
گله بس کن اِی دل مَ، کوجارفته ای گل مَ
به دهن بیگیر زوانت، گلگی کرختی داره