پنجشنبه 7/4/1394
Home

سنجش عمومی

دلتان ماخوا اسم ورزشگای همدان شی باشه؟
 

سایتایِ پایدنی

Revita Video
انجمِن مردای هِمدان
facebook
همدانیا در دنیا
هنرمندایِ همدان
جهان نما
revita
تخته بازا

تبلیغات

ورود

همدانیا شیر خدان
اِبول, به اردو می رود PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط ابول   
26 APRIL 2015 ساعت 19:30

می دانینان که اِسمِ مَ اِبولفرض بوده اما بِشُم مُگفدن اِبول!.. هر وَخ یی کارِ خِلاف, مِلافی می کردیمان , آقاجانُم میرفِسادُمان سیزان طاق داره! ما طبقه پاینِ خانه مان چَن تا سیزان داشدیم که سقفاشان تیرچوبی بود بجُز یکی که طاق ضربی داشد.. اسمِشه هَشده بودیم سیزان طاق داره... میان اِی سیزانه پُر بود اَ اثاث کُنه ( = کهنه ).. وَخدیَم آقاجانُم میرفِسادُمان می فرمود؛ برو سیزان طاق داره به اِی کارِ خِلافی که کردی خوب فرک کن بی وین شی کردی, اگه اوجور نیمی کردی, چه کاری می کردی بهتر تر بود!
خُب ما رَم دیه چاره مان ناچار بود میواس میرفدیم... البت تا اُنجای که یادُم میایه هیش وَخد به اُ کاری که کرده بودیمان فرک , مِرک نیمی کردیم. مَ که خُودُم وا خودُم تِشِله بازی می کردم... به دِمِ نِظِرُم میودم که یی مَردی میانِ دِلِمه.. یی وار جای خودُم یی وار رَم جای اُ مَرده اَ اِی سَر به اُ سِرِ سیزان, تِشِله بازی می کردم.
اما اَ سه روز پیش که اَ اُردو ی عباس آواد برگشدیم... روزی یی وار خودُم خودُمه میرفسادم سیزان طاق داره... و دور اَ چشمِ همه ی مَردُم به دِک و دیمِ خودُم آآززااددِ آآززااد چَک می زدم... بوگو بِرِی شی!؟
جانُم که شما باشینان... مَ اَدو سه سالِ آخرِ دِبِسدان به بعد, پیشاهنگ بودم کلاس اول , دبیرسدانِ امیرکبیر می رفدم, روز پنجشَمه ی هفده ی پیش.. سالُنِ دبیرسدان دُخدرانه ی شاهدُخته گرفده بودیمان بِرِی اجرای تآتر, مَ چون قَد و هیکِلُم ریزه , میزه بود.. اَ قبلِ ایکه برنامه ها شروع بشه, هَشده بودِنُم صندلیاره ردیف و تِکِ هَم بیچینم!... حرضت عباسی, مثد ایکه مسئولیتِ دبیرِ کُلّیِ سازمانِ مِلِلِ متحده دادن بِشُم.. چنان صندلیا ره قِدِ هَم تیکّیدَم که یی میلیمتر اِی یکی وا اُ یکی جلو عقب نبود! خلاصه تآتر مآتر و باقی مراسم که تمام شد و همه رفدَن چَن تا اَ بچای دبیرسدان که اَ کلاسای بالاتر بودن وا یکی دو تا اَ دبیرامان پیشنهاد کردن که روز جُمّه بریمان اُردو... همه رَم قبول کردن.. قرال شد که فردای اُ روز بریم باغای عباس آواد, باغِ یکی اَ دبیرا... به مِنَم گفدن ؛ تُنَم بیا... مِنَم خوشال شدم... تا ایکه یکی شان گفد؛ ناهار شی بیاریم؟ اُ یکی جواب داد؛ ناهار که مهم نی, اصل؛ دور هم بودنه.. هر کی بِرِی خودش یی چیز ساده ی بیاره گُسنه نمانه .. مثدِ..برنجی, پلویی.. خلاصه خیلی دنگ و فنگ نداشده باشه...
حالا بیوینینانا!.. شب شده... مِنَم دارم جَم و جور مُکُنَم که فردا شی بِوِرَم, شی نِوِرَم... مامان جان, داره برنج ساده دُرُس مُکُنه...هی داره غُر می زنه.. آخه بِچه جان برنج ساده میشه شی؟ بی یَل برات خورِشدی مورِشدی, کوکویی, موکویی بی یَلم... اَ مامان جان, اصرار و اَ مَ انکار که اِلّا و بِلّا که گفدَن برنجِ ساده.. اَما گوآ شی؟ مِگه مامان جان, ویل می کرد... اِنقِذه گُفد که آقاجانُم به زِوان دِرآمد.. و فرمودن؛ پچا پیله مُکُنی, حُکمَن یی چیزی هَس که گُفدن برنج ساده بِوِره... اُ شد که دیه مامان جان, پی یشه نیامد.
القصه: روز جُمِّه چار صُب اَ خواب وخیزادَم و بند و بساطِمِه ورداشدم و وا سه تا ظرفِ پُرِّ پُر برنج ساده! میانِ یی ظرفای که اُ زمانا بِشِش مُگفدن « درتاس » و آبادانیا, بخصوص کارکنان شرکت نفت میان اُنا ناهار, شامِشانِ اَ خانه می بردنِ سِرِ کارِشان, بِه اُ ظرفا مُگُفدن « سِپِرتاس » (اِی عکسی که می وینینان منتها سه تایی که اصلیشه پیدا نکردم).
آخ , آخ , آخ... سِرِ ناهار شد , سُفره ره انداخدَن همه رم ظرفای ناهارشانه اِودَن. یا حرضِتِ قِیس!.. به کی بگم؟ چه بایِتُم کرد؟ شی کنم حالا!؟.. هر کی قابلامشه واز می کرد برنج که داشد هیچی, یکی خورشد فسنجان, یکی خورشدِ قیمه بادُمجان, یکی قِئورمه سبزی...مَ هموجور ریزه که بودم وا هر کدام اَ اِی ظرفا که واز می کردن ریزه تر می شدم.. اصلَن قورجیده ی قورجیده شدم... بخصوص وَخدی دیدن مَ کِز کردم و ساکِت نِشدَم سِرِ جام... یکیشان سپرتاسِ مِنه بدبخدِ فِلَکزده ی دربه دره کشید جلو, به خیالِ ایکه اولیه واز مکنه برنجه.. دویمی که واز مکنه به خیالِ خورشد می وینه که اُنَم برنجه... سیومی دیه حُکمَن خورشده.. اما وَخدی می وینه اُنَم برنجه... یا قِمِرِ بِنی هاااااااشُم! نگاه های هر کدامِشان به روی مَ به سنگینی کوه الوند... البت سعی می کردن به روو خودِشان نیارن.. و اَ خورِشدِ خودشان بِشُم دادن.. اما وا هر قاشِقی که می یَشدم دانم.. انگار فِلوس جوشانده یا سُمبل فارس بود, مگه می رفد پاین؟.. همه ش یادِ مامان جان, و اُ عِزّ و کِزّی که می کرد بلکم مَ رضایَد بدَم؛ خورشد مورشدی بی یله برام.. اما شی کنم آخه خودشان گفدن برنج ساده... اگه مگفدن چلو کباب یا چیز دیه خو لِشِ خِوِرُم ینی نیمی بردم؟ می بردم دیه!؟
خلاصه اُ اُردوئِه بِشُم زهر مار شد.. تا حتا الان که دارم مین ویسم.. ته ی گِلوم تلخ شده... با وجودی که بیشدر اَ نیم قرن اَ ماجرا گذشته!
اُنه داشدَم مگفدم که وا اُ روز, روزِ سیومی بود که خودُم خودُمه میرفسادم سیزان طاق داره.. و هی یادُم می آمد مِثد فیلمای سینمایی که سه تا ظرفِ برنج ساده ره اَ دَسّه ی سپرتاس وا « اسلو موشِن = حرکاتِ کُندِ دوربین » در میارَن دَر به خیالِ ایکه یکیش لااقل خورشد داشده باشه.. اما کو!؟
به اینجا که می رسیدم.. مِنِ ابول, آآآزززززاااااددددِ , آآآآززززااااد, به صورتُم چَک می زدم..و هی به خودُم بِدِ و بیراه مگفدم!
که یی دَفه مامان جان, دِرِ سیزان طاق داره ره وازکرد.. نگو اَ چَن وَخ قبل ایسوامه گرفده و صدای چَکای آبداری که به خودم می زنم اِشنَفده ... وا تعجب بِشُم فرمود؛اِبول!... ابول جان! پَچا خودِته می زنی؟ مگه چل شدی؟
تا اُ مِئوقه به هیشکی نگفده بودم که شی شده... شی آمده به سِرُم! اَ مامان جان که اِشنَفدم.. یی واره بُغضُم ترکید.. و دِوییدم بغل مامان حان و اندازه ی سه شبانه روز که عقده شده بود میانِ دلم زدم زیر گیره... حالا گیره نکن و کی گیره بکن!
میانِ هِق هِقِ گیره گفدم که شی شده... بعدِش کم کم آرام شدم و اَ روز بعدش دیه نرفدم سیزان طاق داره.!.. هر چَن همی الان دِلُم خواس برم!!
اینَم بگَم که اِی ماجرا بین خانواده و دوسد و آشنا برملا شده بود و برام تا یی مدتی دَس می گرفدن سِرِ شام و ناهار مُگُفدن.. برنج ساده برات بکشیم یا....!!

 
اصطلاحات زنان همدان PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط ملا پروین همدانی   
05 APRIL 2015 ساعت 16:53
کرده خواهش ز من اَن مَه عمل دشواری
اصطلاحات زنان همدان را باری
وخی اُمـّاج بمال دُخدره عَید آمد آخه
قِرچمانه زِده آخه چقدر رو داری
حالا چنگول میگیری؟ نِکّه به رودت اِفتاد
اَما شی مِثد بووآی اَن به اَنت بیعاری
وَخیزم وا هِلِه کو کِرچ کِبوتت بکنم؟
روت به غسرخانه بفته، که چینی روداری
پسره رد شو اُسر وایسادی اینجا شی کنی؟
هِی می زُلاّنی بشُم چشماته بایقوچ واری
دییه ای چالِمه شیّه شِرتِکه هَشدی به سِرت
اینه هشدی به سرت تا که بگَن دینداری؟
آش پَلته مُخوری پُشد پیلَت پَندمیده
هِی تو ماقِت می چینه هِی همّه روز بیماری
شوئِروم شِو زِده توم لَممِه سی کن شی شده
خوش به حالِ تو، که اَ شوئر بیزاری
شِوئِروم، هیش نیمی خواتُم، که خدا ورچیننه تِش
ای نِشُد، یَکی دییه، زِنکه مِگه بیکاری
لِوِ بان نِشدی دییه وَخنیمیزی ای سِرَ خور
چــِشمد افداده به اِربایمِ بـِنهِ بازاری
دو گوله ی اَن به میان بار نشده، خاک به گورُم
قاینِنه م پاچـِمه شِو قاپ میزنه سَگواری
دِوازی گوشد می آره خانه، اُنم ، یی شِوُ به میان
قُرته قُرتم مُکنه مِثد خوروسِ لاری
شی میگی پاپتی یه، ورکو بمانه خانه تان
وَخدِ اینه که بینیشیم به ای جور گُفداری؟
دِکِ دیمِت شی شده باز مِگه دایزَت زِده تِت
دامُلا بشنَفه می پـِلمانِه تِش گِو واری
پس صِوا یـِی قوزوله ی تـِج بوریم هَف لانجین
شِنگ و یونجه بُخوریمان، چـِقَـذَر بیعاری
روز سینزه قوزوله ی تِج می وِریم هَف لانجین
خِش نِکن خانهِ مِه کردم هَمـّه رِ گِردواری
دُخدره سنگِ شیرِ چرب مُکنه، خاک به گورُم
نُن و حلوا دَ ماخوا مِثذِ یکی الواری
دو گوله، دَر دوگوله، سَقـِز و شِنگ و گِـلِ قُم
اِسپرون پَ کی اِشانده، تو بازم رو داری
آخرين بروز رساني ( 05 APRIL 2015 ساعت 17:28 )
 
اسناد قدیمی مطبوعاتِ همدان PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط عمو مهر   
10 MARCH 2015 ساعت 05:40

اسناد قدیمی مطبوعاتِ همدان

گفتنی ست که معرفی این نشریات به ترتیب حروف الفبا ست. و تعدادِ آن ها روی هم چهل و دو نشریه است.
______________________________________________
1_ « آرونگ ». نوع و روش؛ خبری, ادبی, سیاسی. صاحب امتیاز؛ تقی مرتضوی. مدیر مسوول؛ تقی مرتضوی. تاریخ انتشار 1325. محل انتشار همدان. فاصله ی انتشار؛ هفته گی. تعداد صفحه؛ چهار.
2_ « اروند ». نوع و روش؛ اجتماعی, سیاسی. صاحب امتیاز؛ تقی مرتضوی. مدیر مسوول؛ تقی مرتضوی. تاریخ انتشار؛ 1325 محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ هفته گی. تعداد صفحه؛ چهار.توضیح؛ این نشریه پس از انتشار بیست و پنج شماره تعطیل شد.( توضیح از دکتر اذکایی )
3_ « الوند ». نوع و روش؛ ادبی, علمی, تاریخی, اخلاقی. مدیر مسوول؛ علی محمد آزاد. تاریخ انتشار؛1304. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ ماهانه. تعداد صفحه؛ بیست. وابسته به انجمن ادبی همدان.توضیح؛ این مجله صرفَن به منظور تقویت افکار دانش آموزان و علاقه مندان منتشر می شد. سپس به علت نبودن بودجه! تعطیل شد.. .( مجوز از وزارت معارف )
4_ « الوند ». نوع و روش؛ ادبی, اجتماعی, علمی, سیاسی. صاحب امتیاز؛ اکبر شریفی امینا. مدیر مسوول؛ اکبر شریفی امینا. سردبیر؛ علی حمیدی. تاریخ انتشار؛ 1325. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ دو هفته یک بار. تعداد صفحه؛ چهار. ( مجوز وزارت فرهنگ: اذکایی
5_ « باباطاهر ». نوع و روش؛ خبری, سیاسی. صاحب امتیاز؛ عطاء الله عبادی. مدیر مسوول؛ عطاء الله عبادی. تاریخ انتشار؛ 1330. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ هفته گی. تعداد صفحه؛ چهار. توضیح؛ در کتاب چهره ی مطبوعاتِ معاصر نام مدیر مسوول؛ عطاء الله روح آزاده, آمده است. ( توضیح از؛ صالحیار )
6_ «بازار ». نوع و روش؛ سیاسی, اجتماعی. صاحب امتیاز؛ علی پوینده. مدیر مسوول؛ علی پوینده. تاریخ انتشار؛ 1331. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ هفته گی. تعداد صفحه؛ چهار. وابسته به جبهه ملی شعبه همدان و اصناف. توضیح؛ از این نشریه هیجده شماره بیشتر منتشر نشد. ( اذکایی و یادداشت های سعید رحیمیان )
7_ « بولتن روزانه » (بولتین ). نوع و روش؛ خبری, ساسی. صاحب امتیاز؛ کنسول انگلیس در همدان. تاریخ انتشار؛ 1321. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار روزانه. تعداد صفحه؛ دو. وابسته به کنسولگری انگلیس در همدان. توضیح؛ مطالب این بولتن صرفَن تبلیغ علیه آلمان نازی بود و تا پایان جنگ جهانی دوم انتشار آن ادامه داشت.( اذکایی )
8_ « بهترین خواندنی ها ». نوع و روش؛ عمومی. صاحب امتیاز؛ صادق بهمرام نراقی. مدیر مسوول؛ صادق بهمرام نراقی. تاریخ انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ هر دو هفته یک بار. تعداد صفحه؛ شانزده. توضیح؛ این مجله حاوی اخبار و مطالب دیگر نشریات, بخصوص نشریات سراسری بود. ( اذکایی. برزین )
9_ « پیک اسلام ». نوع و روش؛ ادبی, مذهبی, فلسفی. صاحب امتیاز؛ جواد مقصود. مدیر مسوول؛ جواد مقصود. تاریخ انتشار؛ 1341. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ ماهانه. تعداد صفحه؛ چهل و هشت صفحه با جلد رنگی. توضیح؛ این مجله تا شش شماره و با عنوان ماه نامه حوزه ی علمیه ی غرب ( آخوند ) منتشر می شد. ( اذکایی. برزین )
10_ « تاریخ ». نوع و روش؛ انتقادی, اجتماعی, خبری. صاحب امتیاز؛ سید کاظم حسینی ( حسینی داور ). مدیر مسوول؛ سید کاظم حسینی ( حسینی داور ). تاریخ انتشار؛ 1327. محل انتشار؛ همدان. فاصله انتشار؛ هفته گی. تعداد صفحه؛ چهار. توضیح؛ دارای مقالات تند سیاسی, برخی در قالب شعر, به علت اشتغال مدیر روزنامه به شغل دبیری انتشار این هفته نامه پس از مدتی تعطیل گردید. ( اذکایی. برزین).

آخرين بروز رساني ( 10 MARCH 2015 ساعت 05:43 )
 
زیر دل سنگشیر PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
14 DECEMBER 2014 ساعت 02:40
در نیمه ی اول سالای چل همدان خیلی شهر آرامی بود. تعداد جمعیت کم بود و به او صورت ماشینی میان خیاوانا دیده نیمیشد. یادمه چند تا دوروشگه رم بودن که مسافری کشی میکردن. و چند تا گاری باربری. همدان آلودگی صِوتیم نداشد.  وختی میان حیاط بودی صدای جیره جیر تورومّه ی (1) همساده ی ئی طرفی و جارو زدن همساده ی روبروئی وا جارو کُله ره میشنفتی. حالا بگذریم اَ شیریقـّه (2) زدن بچای میان کوچه
یی روز تاوسانی (3) که تازه مدرسه تمام شده بود، دم صحبی بود که یی دفه ی  یـَک صدای موتور دیزلی مثد تراکتور اَ میان کوچه بلند شد. یادوم نی شی داشدم میکردم ولی دیه ماتل نکردم و دِ بدوو رو به کوچه . دره که واز کردم دیدم یااااا علیییییی  !!!  یی بولدیزل گُندی زرد رنگی مثد دایناسور وا چرخای زینجیلیش داره اَ میان کوچه مان رد میشه . راسش بعد از او کمپرسیه که آمده بود خانه ی حج صادوق نانه اساس کشی کنه پدیده ای به ای بزرگی اَ میان کوچه مان رد نشده بود. فقط گه گاهی ماشین خلا پاک کن می آمد که انقدم بزرگ نبود.  بد مصب ئی انقد گُنده بود و صدای نخراشیده داشت که شیشه های پنجره مان او طرف حیاط می لرزیدن. تا چشم بهم زدم دیدم تمام دره همسادا درآمدن در. مین یی دیقه قیامت شد . بولدیزله پیچید میان دوازه متری و وایساد. همو وخت یی دانه ی جیپ نیمیدانم آهو بیابان بود یا لاندیور شهرداری آمد و دو نفر اَ میانش پیاده شدن. وایسادن وا شوفره حرف زدن.
او زمان دوازه متری اَ فلکه ی سنگشیر به بالا خاکی بود.  اَ مولوک خانم همساده مان که تمام اخبار محله دسش بود اشنفدیمان که موگفت ماخوان خیاوان ره اسفالت کنن. ئی مولوک خانم جوری بود که هرکس شماره شناسنامه و تاریخ تولد یکیه ماخواست  یا هر نوع استشهاد غیر رسمی لازم داشد میرفت ورش. اوجو خبره (4) بودا
بولدیزله بری یی ماه یا شاید بیشتر باعث سرگرمی ملت بیکار 12 متری سنگشیر شده بود. طوری بود که صحبا مردای بیکار چوتلی می نِشدن و تِکشانه میدادن به  دیوار خانه ها  زیر سایه و یی سیگاری روشین میکردن و زمین کِراندن (5) اونه می پایدن. خانمای محله رَم که همه مهربان بودن معمولا شربت آلوالو یا چای براشان می اوودن.حتی بری شوفر بولدیزله. آخه او زمان همدان خوری نبود که  مردم ماتل یی چیزی بودن خودشانه واشش سرگرم کنن. یادمه ماه ها در مورد بولدیزله حرف میزدن یی وار اشنفدم کـَل حسین موگفت خدات درآ آلمانی بیوین چه زمین دِرّانی (6) دوروس کرده. آخه اُ وختا وختی ماخواسدن بِنوه ی (7)  یی خانه ره بِکنن وا کُلنگ و بیل یی ماه جان میکندن.
او سالا سنگشیره زوان بسته سره رای فقیره ، اِوِرو ، کیشین ، اینجیلاس و سیمین بود و فقط شاهد رفت و آمد الاغای او داهاتا و ایلیاتیا بود .  چند روزی در سالم ماشین مِشد ممدلی صحبا اَ داهات می آمد و عصرا بر میگشت داهات. و سالی یی وارم شیره میرخدن سرش. البته گاریایی ام بودن که اَ نایب احمد آب می بردن و سِوله سِوله ( 8 ) بری آب آشامیدنی به مردم میفروخدن.  ها راسی یاد یی خاطره ی دیه افتادم . او زمانا هنوز آب لوله کشی نبود و آب آشامیدنی ره وا گاری می اوودن. گاریای آب یی منبه ی بزرگی عقبشان داشدن که میرفدن اَ نایب احمد پُر میکردن آب و ملت وا سوله ازشان میخریدن. اصلا یی عده قرار داد داشتن و هر روز صحبی گاریچیه یی سِوله ی آب می برد دره خانشان تویل میداد  دقیقا مثد خارجیا که شیر و روزنامه ره میبردن درخاناشان تویل میدن. البته فکر موکنم اونا اَ ما یاد گرفتن. خلاصه گاریچیه آبه ره خالی میکرد برمیگشت دوواره سوله هه ره پر میکرد بری نفر بعدی. منبع آبه شیر نداشت و اَ جاش یی تیکه تویوب لاستیکی موتور وصل بود که اجای شیر کار میکرد. ینی سره تویوبه ره دولا میکردن و یی کشی می بسدن که آبش نریزه. یی وار بد بخت رفته بود میان یی بن بستی آب تحویل بده که ما کِش تویوبه ره واز کردیمان و فرار خیاوانه آب ورداشت. عجب آدمای بدی بودیم
بگذریم .
راجبه مجسمه ی سنگشیر بگم: سنگشیر براش یی پایه ی کوچوگی اَ سنگ ساخته بودن و دس راسه جَده همدان به فقیره بالای یی کومه لانه ی خاک بود. که روش رو به الوند بود و پشتش به اسیل قولومه. اسیل قولومه یی مـَندآبی (9) بود که اونجانه مثد یی استخر بزرگی ساخته بودن و پُر آب و لُهم (10) بود و اَ آبش بری دبـّاخانه که هموبغل بود استفاده میکردن و البته بری صیفی کاریم بود ولی اَ همه مهمتر بچا زیر شلواری می پوشیدن و یی قـِیچی (11) می بسدن کمرشان و میفتادن آب.
برگردیمان به مجسمه ی سنگشیر : بضی وختا میدیدی خارجیا وا اتوبوس گروهی می آمدن دیدنش. یادمه پیره زنای محل موگفدن: ای خاک به او سرتان  او همه ی را میاینان یی تیکه ی سنگه ره بپاینان که بشه شی؟ لااقل برینان امامزاده کو،  هم ثواب داره و هم جای با صفائیه.
ما بچا تا میدیمان یی ماشین خارجی اَ دور فِلکه می پیچه که بره سنگشیر دیه ماتل نیمیکردیمان توپ پلاستیکی بود یا اِلک دو لک و یا قوقوبازی ویل میکردیمان به تاخت روبه سنگشیر. می رفدیمان چوتلی مینشدیمان یی کومه لانی (12) و خارجیاره می پایدیمان که داشدن دوربین به دس وکتاب به دس دوره سنگشیر می چرخیدن
دو تا چیز برامان جالب بود یکی که خانما شلوارکای کوتاه (شورت) می پوشیدن یکیم که همه شان پی ده شاهی بودن و به ما یی سِنتی خارجی میدادن و ما بششان ده شاهی میدادیمان. وره خودمانم شادی میکردیمان که پول خارجکی داریمان . گوآ ده شاهی (نیم ریال) انه ی سال 1316 میانش طلا داشته. مچیم !!!! اوجو موگفدن
یی  روز اَ همی روزا که رفده بودیمان پره پای خارجیاره بپایمان منو امیر سره یی دانه ی آلاسگا شرط بسدیمان که مه اَ زیر دل سنگشیر رد بشم. از او نه !  و اَ مه آره رفدم دسه راسه سنگشیر و کله مه تپاندمش زیر دلش. اولش یی ذره ی گوشوم کِرید ولی وا یی فُشاری تقاندمش (13) میان. چشمتان روز بد نوینه کله تقاندن همونو گیر کردن همو. نه رای جلو رفدن داشتم نه رای در آمدن. نیمیدانم بری شی کـلَم وخت ورود کوچوگ بود ولی یی دفه شده بود قد خود سنگشیر. نیمیدانسدم شی کنم. نفسوم داشت میگرفت. به یکی اَ بچا گفدم  بپر برو کمک بیار. بیوین جرتقیلی چیزی میجوری سنگشیره بلند کنن مه درآم در!؟
جواز بدبخت گیره کنان رفت روبه خانه . منم فقط وحشت و غرور بود که نیمیشت گیره کنم.  نیمیدانم چقد طول کشید ولی میدانم بری مه یی عمر گذشت که صدای یی گـَله آدم آشناره اشنفدم. تا جُمیدم دیدم نصم همدان رِخده اونجانه. بازم طبق معمول همه متخصص بودن. یکی موگفت بچه هه ره چربش کنینان رد میشه. یکی دیه موگفت مگه شافه؟
یکی موگفت برینان یی سنگ تراشی خورکنینان سولاخه گشاد کنه. یی نفر موگفت بیاینان یا علی بگیمان سنگشیره بلند کنیمان یی تکانی بدیمان بچه هه درآمده در.اونجانه بود  که تازه فمیدم چه غلطی کردم. از او طرف خلافه بخاطر ترس شاش گرفته بودوم. یکی دیه موگفدت بیاینان پاشه بگیرینان بکشیمش در. نیمیدانم کی بود گفت بیلینش بمانه تا جانش درآیه در که از ئی کارا نکنه. خلاصه خیلی شرایط بدی بود حالا میان ئی هین و مین یی ساعت شماطه داری زنگ میزد. انقد صداش بلند بود که یی دفه اَ خواب پریدم دیدم خیس عِرقِم. و کلَم گیر کرده میان قُمقمه ی شنام (14)  همونی که دیروز خریده بودم و اَ شادیم برده بودمش وا خودوم میان رختخواب.
البته  اینم بگما او زمانا یکی از تفریحامان همو رد شدن اَ زیر دل سنگشیر بود
(1):
تلمبه
(2):
جیغ و داد
(3):
تابستان
(4):
ماهر
(5):
تراشیدن
(6):
جر دادن
(7):
بن ساختمان
(8):
ظرف کوزه مانند فلزی برای حمل آب
(9):
بند آب - سد آب
(10):
لجن
(11):
کمربند
(12):
بلندی
(13):
با فشار وارد کردن
(14):
کمربند غریق نجات
آخرين بروز رساني ( 21 DECEMBER 2014 ساعت 03:53 )
 
دِندان عاریه PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
18 NOVEMBER 2009 ساعت 19:57
زمانی که بچه بودم، یی میرزعلی نقاش بود که تِکه دکان بووآمان تابلونویسی داشد، بنده خدا میرزعلی یی ذره ئی زوانش میگرفد و موگفتن که تخم نصم کفترایِ هِمدانه خورده ولی بشش اثر نکرده، مخصوصاً وختی عصبانی میشد، هرچی هِندل میزد موتورش روشین نیمیشد. آمیرزعلی بنده یِ خدا جلوی دکانش یی بخچه ئی دوروس کرده بود و یی چارپایه ئی مییشد و اونجانه بری خودش واکیف دیزی موخورد. خیلی مواظب بخچه هه بود و به شاگرد ماگِردای ِ ما هِی بدو بیرا موگفت که بقچه هه ره پاولا میکردن
تاوسانا مهَ میرفدَم پَلوی بووآم که مِنم بری خودوم مرد بشم و کار یاد بیگیرَم . یی روز پنج شیش سالُم بود ماخواستیمان بریمان خانه ناهار، سِرَه خورا دوتا اَ شاگردامان که همیشه سربسر آمیرزعلی بنده یِ خدا می یشتن،بازم قِرشان گرفد. یکیشان باسم تقی وایساد ئی سِر بخچه و یکیشان باسم رضا چل اُ سِر بخچه تِکه ماشین و تقی مِنه بلند کرد هَشت وسط بخچه و رضا چل خدابیامرز گرفدم و هَشت میان ماشین که یی دَفه آمیرزعلی اَ میان دکانش درآمد و وا هیجان زوانش بند رَفد و هِی موگفت؛ خِه خِه خِه خِه خِط خِط خِطا خو خو خو ردا، پچا اُ جو موکنینان؟ که تِمام خیاوان شورین زدن زیر خنده
خلاصه سِره ظُر آمیرزعلی طبق معمول مشغول خورن دیزی بود، یی سِگ پته پیسه ئی از اُ گَرو گورا داشد رد میشد، آمیرزعلی همو مِووقه داشد یی اوسخانگی گاز میزد، دِلش بری سِگه کوره کرد و هموجور اَ دانش اوسخانگه ره اِشاند طرف سِگه، نه بگو دِندان عاریه یِ آمیرزعلی میان شِرَه هه مِره هه یِ اُسخانگه گیر کرده و دِندان عاریه یِ بالائیش پرت شد طِرف سِگه، یی دَقه وخزاد هِوار هِوار، ولی چون زوانش میگرفد معلوم نبود شی میگه، فقط وا دَس اُ طرف چپرخانه ره نِشان میداد و می دِووئید، چارپنج نا اَ شاگِردایِ ما و چند نِفر ویله ویلان که اُ روبرو جلوی قواخانه نِشده بودن و تمام داهاتیا که سِره ایسگایِ مینی بوس وایساده بودن و آدمایِ بیکاره همه اَ پی سِره آمیرزعلی می دِووئیدن ولی حرضت عباسی خودشانم نیمیدانسدَن بری شی می دِووَن !!!!!، چینین بود که یی تاکسی اَ چپرخانه بطرف میدان میرفد ماشینشه وا در واز وسط خیاوان ول کرد و وا دسمال یزدی دسش و پاشنه یِ کفش خوابیده کِرت و کِرتش، دسشه قرص اَ جلوی کَتش گرفده بود و مثد جاهلا واز واز میرفد پی شان، شاگِرد شوفِر گاراژ شیشه که ساعت 12 میرفد تِران اَ میان اتوبوس پرید پاین و چاقوشه اَ جیبش دِراوود که سه چار نِفره لکو پار کنه، خیال میکرد دعواس !!!!، فِوری اُ سلمانیه روبرو پرید رو موتور گازیش که بره کلانتری آژان بیاره، یی پیره زنی که اَ سبزه میدان زده بود کوچه سِر گذر و همو مِوقه رسید خیاوان شورین هِول هِول اَ یکی پرسید ؛ به وَم جان شی شده؟ اونم که سرش بفروش شوخیارا رو گاری دسیش بود گفد؛ گمان کنم یی نِفره او پاینا کُشتن !!!، پیره زنه که پاینتر اَ حموم سیدان زندگی میکرد و یی پسر خزی و گرتی داشد، یی دَقه گُفد؛ علی ، علی و اَ حال رَفد . سه چارنِفرم شدن آدم اُ یکی پرید قوه خانه و یی ذره ئی آب قند آوورد بری پیره زنه که حالش جا بیایه، میان ئی هین و مین یی ریو ارتشی اَ را رسید و هرچی گروبان موروبان بود رخد پاین و اونارم شورو کردن به دووئیدن بطرف چپرخانه، دیه خدا میدانه شی شد !!!، قیامت بود، مهَ روز آشورا رم اِنقد آدم نی ده بودم ، فقط خدا رحم کرد او زمان ماهواره و بی بی سی و سی اِن اِن نبود یاگینه یی برنامه یِ لایو اَ هِمِدان پخش می شد، فِوری یی نفر شربت و گلاب دوروس کرد و میان مردم بخج میکرد، همه رم موخوردن و نیمیدانستن بری شیه فقط موگفتن؛ خدا رحمت کنه !!! ، او جو که مهَ فَمیدم پاسوانا اَ دور میدان خیاوان شورینه بَسده بودن ، فقط آدم فضول بود که اَ دور میدان می دووئید و می آمد ، یی نفر اَ مِش ممد عطار پاین دکانمان پرسید؛ راس میگن گُرگ یی بچه ئیه دوزیده؟ ئی حرف دیه نشانه کامل یی حرف مفت زنی ملت بودا، خلاصه اول خیاوان خاکی سِگه رضایت داد و دندانِ آمیرزعلیه ویلش کرد ، اونجانه یی نفر بود به اسم یداله شیره ئی وا مَقاش دندان آمیرزعلیه گرفده بود یی دَس و وافورشه او دَس و وا کفش گیوه ئی و کُلا نمدیش که دِورو ورش شوره زده بود و خاکسر زغال رو شانه هاش یواش یواش می آمد، یی طرفش آمیرزعلی و پشد سرش تمام مرده را گرفده بودن، تمام زنو بچا و دکان دارا دو طرف وایساده بودن و مردا صلوات میفرسادن، زنارم چادرشانه تکشه گرفده بودن لای دندانشان و یی دسشان زنبیل سیزی و یی بچه ئی بغلشان یی لول تماشا میکردن . خلاصه دندان رسید در دکان آمیرزعلی، اونجانه بود که پاسوانا دیه مردمه یواش یواش پخشو پلا کردن. آمیرزعلی وا آفتابه ای که نیم ساعت قبلش رفده بود مدرسه آخوند مستراب دندانه ره یی ذره ئی آب کشید ولی بدبختانه دیه نجس شده بود، یکی موگفت باید وا خوس بمالیش ، یکی موگفت بندازش میان پوت نفت، بلاخره اونم یی چراغ ترّمه ئی داشد اِوودش و یی قوطو خالی یی کیلوئی روغن شاپسند داشد و پرش کرد آب و بتجویز ملا حسن که داشد اَ نماز برمیگشد دندانه ره انداخد میانش تا بجوشه و ضد عفونی بشه، مردم دیه سِره ظُر بود و بیشترشان رفده بودن. ده دیقه نگذشته بود که آمیرزعلی بازم سِرو صداش درآمد، دندانه وا آب جوش همش خُلو موچول شده بود، حالا دیه بازم همه دکتر شدن، ولی آخرش قِرار شد بره دندان سازی افشار سه تا دکان پاینتر ، بالای کاوانسرا تا براش دوروسش کنه، اونم دوروغی یی دسی بشش زد و هشتش میان دان آمیرزعلی و اونم بنده خدا وا دان خُلو موچول مثد دور اَ جان آدمایِ سکته ئی برگشد سره کارش .
آخرين بروز رساني ( 08 MARCH 2015 ساعت 06:46 )
 
More Articles...
<< شروع < نمايش 1 2 3 4 بعدي > پايان >>

صفحه 1 از 4

ساعت شهراي دنیا

بیوین چندتا آدم سِره کارن

در حال حاظر 4 مهمانها آنلاين ميباشند
Copyright © 2005 - 2015 همدانیا شیر خدان. Designed by olwebdesign.com