یی روز خیلی کوچوگ بودم، دیدم میان خانه مان هموجور رفدو آمده، راسش آمده  بودن سراغ حج خانم خدا بیامرز بری احترام که در زایمان محبوبه خانم حضور داشده باشه گُفدن بشش اِگه آب دسته بیل زمین بیا که بچه هه داره در میایه در ، منم سه چخرمه ویل کردم میان کوچه و دِ بدِوو بطرف خانه یِ محبوب خانم، یادم نیسش کی بود که رَفده بود  بان اذان میداد، فقط یادمه که موگفدَن ؛ وی آدم قحطیه پچا اونه فرسادینان بان؟ نه بگو اُ وخت صحبی مَس پاتیل بود !!، خلاصه همو وخت قابله رسید و چادرشه بَسد دِور کمرش، گُمان کنم ربابه خانم بود و تپید میان اطاق،منه دیه انداخدَن در و رفدم کوچه، خلاصه اذان گو بالای بان مشغول بود و دوتا درمیان اذان میداد که یی دَفه همه شادی کردن، قابله هه کارش که تمام شد آمد در و براش یی قیلانی چاق کردن و اونم وا تمام غرور و افتخار نِشده بود میان ایوان دود کردن، به مه گُفدَن بدو به آ قدیر بگو پسر دار شده بشت مُشتولوقانه میده، مِنم تا دره دکانش دِوئیدم وختی رسیدم اونجانه دیه نفس نفس میزدم، گُفدَم آ قدیل بدو که بچه دار شدی یی دَفه گُفد ؛ دیر رسیدی خِوَر دارم، میان دِلم گفدَم لَشِت خِور داره مه جانم درآمد که بیایم یی تِمن ازت بسانم.

چند روز گذشد، فکر کنم یی چل روزی شد و گفدَن که حموم عمومیِ امازاده یحیی ره قوروق کردن ( آخه هنوز مهدی حمومی کوچه یِ خروجی سینما الوند سراجی میکرد و حموم نمره یِ صدفه را ننداخده بود) که محبوب خانم بره اونجانه،  فکر کنم اَ طرفایِ غزلان میرفد. مِنم چون کوچوگ بودم میان زنا جا شدم، اَ در که زائو رسید فِوری دَلاکا براش اسبند دود کردن، همه صلوات فرسادن، منم راسش اول فکر کردم اونجانه مچده، ولی دیدم نه زنا دارن یکی یکی لُخت میشن، خلاصه رَفدیمان میان خزینه و یکی دوتا وا سطل بود نیمیدانم چه خَره ئی بود آب داغ رخدَن کله یِ مه چینین نفسوم بند آمد، یی نیم ساعتی که گذشت و حالُم خوب شد دیدمان چند تا مجمه ئی اُودَن میان حموم ، میانش نُون و قیماق و بادمجان ترشی و سنگک دو آتیشه و کُلی اِته اشغال بود، دیه زنا نِشدَن جاتان خالی، موخودن و غیبت میکردن، اُ وخت بریکه زائو خوشش بیایه موگفدَن ماشالام ، اله اکبرش بشه کشیده به دائیاش

فقط یادم نیسش بری شی دیه از اُ سِرانه مِنه حموم زنانه رام ندادن

چند روز پیشا یی جائی در غربت پلو آشنا هامان بودیمان، حرف قدیما و شِنگ فروش و سقز شنگ اِفتاد که اَ کُردسان می اُودَن، مه یادوم آمد که خیلی تخل بود، میمانِسد گِنه گِنه، اولش باید یکی دو ساعت می جووئیدیمان تا هم نرم بشه و هم تخلیش بره، آخرشم میفتادیمان روَنده، چون بقول امرویا غذامان هضم میشد، تازه اُو وخت تا دو سه ماه می جووئیدیمش، فقط مِوقه یِ خواب و غذا خوردن می چسباندیمش به دره دیوار، یادمه خدا بیامرز حج آقا موگفد؛ پسر جان سقز نجو سیبیلت کج درمیایه، البته اُ زمانا مردا میترسیدن ازشان کم بشه چقه چق سقز بجووئَن، مثلا قلی مرضا، اصلا به آ قلی می آمد چاقو به دَس چقه چق پوفِلنگ باد کنه؟ بری ئی بود که نیمی شد همه جا وا خیال راحت دانِته بجُمانی. یی وار زمسان زیر کرسی مشقامه می نوشدَم و سقز می جووئیدم، یی دَفه حج خانم گُفد؛ وخی شامته بخور، منم سقزمه اَ زیر لاحاف کرسی چسباندمش به تخده یِ کُرسی و شام خوردَم ، ولی بعدش انقد آش زیاد خورده بودم که همونجا خوابم بُرد، فردا رم وخزادم و رَفدَم مدرسه ولی وختی برگشم خانه، حج خانم وا کفگیر داغ پشت در منتظر بود که بفده جاُنم، منم فرار، خدا بیامرز موگفت؛ آتیش بسر رخده، میان ئی سرمایِ زمسان مه لاحاف کرسیه کجا بشورمش؟. فکر کردم نِکنه شب شیطان بازیم داده شاشیدم زیرم و گرمای کرسی خشگش کرده خودمم نفمیدم؟، ولی بعدش فَمیدم که خداره شکر شیطانی در کار نبوده فقط سقزه ویلان وا گرمایِ  زیر کرسی چُریده و همه جاره پلمانده. خلاصه بخیر گذشت.

غربت که بودیمان دادا جلیل تریف میکرد که یی وار مهین خانم دخترخالش می وینه که زن دائیش که خیلی شیک و پوک بوده و اَ تهران آمده بوده ، شب و روز دانش می جمیده و یی چیزی میان دانشه، خیلی دِلش ماخواسده بیونه چه مزه ئی میده، دو سه روز  ایسوایِ زن دائیه میگیره و یی وار که میرن ناهار بخورن خودشه میزنه دله درد و قایم میشه بینه زن دائی سقزشه کوجانه می چسبانه، تا همه میرن سره سفره می دِووئه و سقز زن دائیه هِوله هِول می تپانه دانش و وا کیف می جوئه، هرچی صداش میکردن نرفده و تا اونا برگردن بری خودش صفا کرده، فقط که تا شب اَ گسنه مانده و نفسش درنیامده 

فکر موکنم سال 48 یا 49 بود که تلویزیون اوودَن هِمدان، برنامَش ساعت 5 بَد ظُر شرو میشد و اولش سرود شاهنشاهی و بَدِش کارتون بود، ولی ما اَ ساعت چار روشنش میکردیمان و می شنَدیمان جلوش برفک پایدن تا شرو بشه، ولی هر روز سیم آنتنش کنده بود، ینی یا حج خانم خدا بیامرز یا کاربینه مِوقع جارو کشیدن میزد سیم میمّش در می آمد یا باد پیسه یِ هِمدان آنتنشه جابجا میکرد، دیه اُ وخت واویلا بودش، یی نفر میرفدش پشت بان، یی نفر میان حیاط یا حیاط خلوط، یی نفرم جلوی تلویزیون و موگفت ؛ بچرخ بچرخ برو برو خووووووب ، ولی تا ماخواسد گذارش به پشت بان برسه آنتنه اَ شرق میرفدش غرب، خلاصه داستانی بود، و اُ سالا کُلی هِمدانی اَ بان اِفتاد پاین.  فکر موکنم شهیدای زمان جنگ هِمدان کمتر اَ شهیدای آنتن بودن که پشت بان مثد گونی سیب زمینی میفتادن حیاط.

وختی سیم آنتن اَ پشت تلویزیون در می آمد مهَ مثد مکانیکا که میرن زیر ماشین دراز میکشیدم زیر تلویزیون، لامصب اَ یی ماشین پیکانی گُنده تر بود، یی مبل چوب گِردو چار در، مارک شاووب لورنز آلمان، بد کردار خودش بری خودش یی اطاقیه میگرفد، اُ وخت جالب بود که وختی آخر شب سرکار استوار، خانه یِ قمر خانم یا مراد برقی تمام میشد درشه می بستیمان و وا کلید قفلش میکردیمان،  میترسیدیماننکنه برنامه هاش نصمه شب فرار کنن.

خلاصه وختی سیمه ره رد میکردیمان میان سولاخش دو تا پوش کبریت ممتاز میکردیمان بزور لاش که سیمه درنیایه در، یادش بخیر یی همساده ئی داشدیمان چار تا دختر داشد که مه اَ چارتاشانم خوشوم می آمد، کوچوگ و بزرگ، هر وخت سیم تلویزیونشان در می آمد در می آمدن زنگ ماره میزدن که مه برم براشان دوروس کنم، منم یک شادی میکردم و یی قوطو کبیرت می پیچیرم لای کِش زیر شلواریم که برم کارشانه را بندازم، خوبی کبریت به ئی بود که میشد واشش سیمه رم بسوزانی و لخُدِش کنی، دیه کاروم که تمام میشد و در می آمدم در یک قورتی بری دختراش می آمدم که انگار آپولو سینزه فرساده بودم فضا، یادش بخیر دِورانی بود، یادم میایه یی وار که رفده بودم زیر تلویزنشان ،( اِنه اونا وستیگهاووس بود) چشموم اِفتاد به تُک پام و دیدم اکه بووآم درنیایه انگوشدوم زده اَ لای جوراب پشمیه دَر، فِوری پامه جم کردم و سیمه ره تقاندم میان سولاخ و فرار روبه خانه مان

یکی اَ سریالایِ تلویزیونی جالب اُ وختا بغیر اَ اونائی که گُفدَم " پهلوانان بود"  یارو هنر پیشه هه اسمش یادوم نیمیایه، یک سیبیلی گِر میداد که نگو، نه ازئی سیبیلائی که رفیقای ما امروزه در فیسبوک طرفدارشن، سیبیل پهلوانی،  تقریبا چل بیل بود لامصب.!!! ئی پهلوانه اِنقد میان نقشش قورتی بود و ادعاش میشد که جاهل ماهلای احمق تِهران یی روز میان جده کرج تنا گیرش اووده  بودن و اِنقد زده بودنش که جانش درآمده بود و بشش گفده بودن؛ حالا دیدی پهلوان کیه؟

ما مِلت ایران اوجوریمانا ، اُ وخت ماخوای که امام زمان بری کنترل دولت و قانون در مجلس حضور نداشده باشه؟؟!!؟؟ 

امروز صحبی وخزادم یی قَوه ئی دوروس کنم، دِره قوطو که واز شد بوش بیداروم کرد، ولی یی لحظه که چشموم افتاد به پودر قهوه ئی رنگه،  کانال عوض شد و زدم یاد بچگی، تازه که جوکانده بودیمان، موآی مه یی ذره ئی جینگیلی وینگیلی بود، ینی نیمچه فِر البته اُ زمان که مو داشدَم، هر روز صحبی یی دانه شانه داشدم که خیسش میکردم و یی رُب ساعت جلوی آینه دسشوئی میان راهرویِ بالامان وا موآم وَر میرفدَم که ویلان مانده هه تَخد بشه، اُ زمانارم دیه موآمانه وا ماشین 2 مثد زندانیا نیمیزدیمان،همه مان شده بودیمان بیتل،  یی روز که رَفده بودم احمد سلمانی، بعد از ئیکه موآمه وا چق چق قیچی کوتا کرد و در حالی که وا سیفونه هِی آب می پشگاند روش و  وا شانه پیسه شوره زدهه واشش وَر می رَفد،  یی هَفت تیر کُلُفت و سیائی اَ میان کِشِه رو دِر اُوود دِر و وصلش کرد به برق و وا گُووه گُوو کنانِ باد داغش  آمد، منم هموجور دانم اَ تعجب مانده بود واز که بینی ئی شیه دیه؟، گُفدَم؛ احمد آقا په ئی شیه دیه؟ میمانه تِندوور نُنوائی!! گُفدش آره ئی خارجیه تازه خریدمِش، گِرفدش بالای سِره مِنو وا پورس فوکّولِمه صافش کرد و عُقده های ده سالهَ مِنه پاک کرد، اَ خوشالی نیمدانسدم شی کنم، میان رایِ خانه کم مانده بود برم زیر ماشین خِلا پاک کنی، تا رسیدم خانه گُفدَم حج خانم منم از اونا ماخوام که احمد سلمانی داره، گُفدش؛ خودمان داریمان که !! یی ذره ئی وایسادم و گُفدَم نه اونی که ما داریمان زنانَس ئی اِنه یِ مردا بود، حج خانم یی لبخندی زد و گفدِش؛ ماخوای بگی ازش باد مردانه در می آمد؟، گُفدم؛ نیمیدانم ولی هرچیه م الآن که موآم دیهَ بیتلی شده ازئی به بعد باید موآمه وا اُ خُشک کنم و جَلدی َرفدم دکان آ یحیی بقال سِره کوچه مان، گُفدم آ یحیی حنا داری؟ گفدش آره ، قَوه شی؟ اونم دارم، اَ هر کدامشان صد گِرم بده حج خانم میایه حَساب موکنه، آ یحیی رَم یی تیکه کاغذ پیسه پاره کرد و هرکدامشه جدا پیچید میان کاغذ و نخ پیچید دِورش و داد دِسوم، مِنم بدِوو رَفدم خانه و تَپیدم میان حموم، پادش بخیر آبگرمگن مان پُلار بود نه دیوتِرم (آخه اُ زمانا اونائی ژیگول بودن به آب گرم کن موگفدَن دیوتِرم حالا اِگه حتی مارکش ارج بود). خلاصه موآمه دو سه وار وا شامپو گِلِمو و سدر شسدَم .  یی پیاله یِ موشکاتی داشدیمان که بری روشوره ازش استفاده میکردیم، روشوره هاشه خالی کردم و مثد گِل و شِفته حنا قوه ره  آب گِرفدَم میانش و  مثد روز عاشورا که گِل میشتیمان کَلِمان چار اِنگوشدی کله هه ره پر کردم حنا و قَوه ، بعد یی نیم ساعتی موآره آب کشیدم و دِرآمدم دَر، وا هوایِ داغ  اُ ویلان مانده هه موآره خُشگ کردم و شلوار رانگلِرمه پوشیدم پام و پیرَن تَنگه آلا گُلی یه ره پوشیدم تِنوم ( بد کردار اِنقد پیرنه تنگ بود و دُکمه هاش بزور می بَسدن که اِگه یی کوخه ی بی جا میزدم چینین دُکمه ها می پریدن که هرکی روبروم بود وا بمب خمسه خمسه موکشدِمش، یادش بخیر پشت پیرنه اَ بالا تا پاین نوار دوزی بود). مدرسه ها تازه تعطیل شده بودن وهِوای مطبوعی بود، ولی کَله مهَ بوی قَوه میداد، حالا اُ سِرمه بوخوره ، موآم میان آفتاب نزیک ظُر  مثد خروسایِ خانِگی یَک وَشه وَشی میکردن که وا اُ پیرَن گُل گُلی تَنگه شده بودم مثد ......و ماخوسدم تازه اوجورم برم خیاوان بوعلی دختر بازی، اُ وخت شما میگینان هِمدان مدرن نبود

عید آمد و تا چند روز دیه سیزه بدر میشه، یی وار دیه فِکرم رَفد به به اُ قدیم مدیما، نِنه خدا بیامرز اَ یکی دو روز زودتر نخوده ره می یشتش بار تا خوب مغز پُخد بشه و میرخدش میان سِرکو (یادوم میایه سِرکومان یی کونه درختی بود و تِرکی بالاش داشد) و وا دَسه سِرکو سنگی میفتاد جانِش، گِرم گِرِمه صداش هنوزم میان گوشمه، گوشته ره اضافه میکرد و آلت زرچوبه و ساعت ها وا گلسنم باجی موکفتن، از اُ طرف یی ذره شه میکرد کفته ریزه و میان روغن حیوانی سخرش میکرد، مارم براش گردو مغز میکردیمان، بهترین لحظه وختی بود که پیازه ره سُخر میکرد، بوش تمام کوچه می پیچید، راسش دیه جزئیاتشه خوب یادوم نیمیایه فقط صحنه ئی که کُفته ریزه ، پیاز داغ ، تخم مرغ آب پز ، خرما و  گِردو هه ره میشتشان وسط کفته هه جلویِ چشممه.  خدا بیامرزتش یی کفته هائی دوروس میکرد یی چینان، و وا کوکو سبزی و چندتا چیز دیه میشد ناهار روز سیزه بدر، دیه جای دقیقی نبوش که بریمان، بریکه بَضی وختا اِنقد برف بود که نیمیشد بری باغ، مجبور بودیمان بریمان نزیکا، ناگُفده نمانه که اِگه تِهران بودمان وا آدای ما دایامان میرفدیمان سد کِرج یا آوعلی. یی زمان سنگشیر بیاوان بود و یکی اَ جاهایِ خوب سینزه بدر بودش مخصوصاً که میان یی خانه دختر دم بخت داشدَن، دختره ره می نشاندنش رو سنگشیر بدبخد اُ وخت باید یی مردی دسشه میگرفت و اَ بالا پیادَش میکرد، البته میشد گفت ئی اولین باری بود که دخترا دسشان به یی مردی موخورد که اهل فامیل نبودن، حالا بگذریمان اَ پسر همساده و پسر آدای مادای  که زیر جُلی میرفدَن. خلاصه اِگه سنگسیر زوان بسده مرادشانه میداد ( یکی نبودش بگه ؛ آخه سنگشیر مراد بده بود بری جودش بعد دو هزار سال یی زنی میجُسد) سال دیه که میشد دختره وا شوورش می آمدن و شیره میرخدَن کله سنگشیر، ینی سرشه شیره میمالیدَن، بری اینه که هِمدان وختی ماخوان سره یی نفر کُلا بیلن ، میگن سرشه شیره مالیدم

خدا میدانه چقدر دختر میان همدان بودن که دلشان ماخواسد سیزه بدر بشه و سبزه هه ره گِره بزنن تا شاید اُ بخد کور مانده شان واز . بریکه روز سینزه بدر دخترا به علوفا گره میزدن و موگفتن؛ امسال سینزه بدر، سال دیه خانه یِ شووَر

منم بچه که بودم ماخواندم؛ دَشای بده آش به همی خیال باش

خلاصه، دیگ کُفده ره وا جُل ، سماور ذغالی ، تخده نرد ، پاسور ، دَبورنا ، تنافه بازی و  توپ پلاستیکی ره مینداخدیمان میان زنبیل و میفتادیمان را، یکی اَ نگرانیائی که هنوز بعد چل سال و اندی مهَ دارم شیر سماوره که میگرفدیمان دسمان، ینی یی دانه چارقد روسری یا دسمال یزدی می بسدیمان به دوتا دسه یِ سماوره و می شد برامان بندش که اَ بالا بیگیریمان، ولی ویلان مانده شیرش وا هر قدم ورداشتنی هِی می چقّید پامان و میکِرید و سولاخش میگرد، ولی خدا وکیلی اِگه زیره شلوارمان زیر شلواری نداشدیمان کِردارمانه درمیوود، بلاخره میرسیدیمان و کلی خوش میگذشت ولی دِمه عرصی میشد واویلا، ینی تازه یادم میفتاد که باید مشقایِ عیده مه بینویسم، دور یخه کتمُ دسمال سفید بدوزم، حموم برم، حالا همه اینا مخصوصاً که خود رونویس کتاب فارسیم میشد پنجا صفحه ره باید میان دو سه ساعت انجام میدادم، فقط یکی اَ کارامه کرده بودم، اونم ناخن گرفدنم بود، چونگه همیشه اَ طرف حج خانم اجباری بود روز سینزه صحبی اولین کار ناخنمانه بیگیریمان، ولی دیه بقیه شه الآنم که فکر موکنم جانم به تکانه. اصلا میدانینان شیه؟  زوروم آمد دیه بقیه شه نیمینویسم  

یی مقاله ئی اِنه یِ آقای رضویان خواندم یادُم اِفتاد که  قدیما هر چند وخت یی وار بری ما اَ داهات مرغ خانگی یا خروس لاری می اوودَن ، وختی ویلش میکردیمان میان حیاط پر و دُمش  میان آفتاب مثد طاووس وشه وش میکرد و رنگایِ طلائی قِشنگی اَ خودش اِنعکاس میکرد، ولی عیبی که مرغ و خروسا داشدَن میرفدَن میان بقچه و تمام گل مولایِ اطلسی  مطلسیه ریشه کَن میکردَن و حج آقا یِ مارم عاشق گل و سبزه بود و تا می آمد خانه موگفت؛ بورَ امروز بده خروسه ره سِرشه مشد جعفر ببره !!، مشد جعفر همو جعفر قصاب سِره خیاوان بود.منم وا مَرضا پسر آدایم میتفتادیمان میان حیاط اَ پی خروسه، اونم می یَشد فِرار، البته خود اینم یی جور بازی بود برامان، فیس بوک که نداشدیم، خلاصه آخر سِر گوشه حیاط دِمه دِره خلا دو نِفری گیرش میوودیم و وا حرکت آهسته در حالی که موگفتیمان؛ پسسس ، پسسس، پسسس، وا دسایِ واز میرفدیمان طرفش، اونم زوان بَسده انگار که میدانِسد حکم اعدامش صادر شده وا نگاه بی گناه بشومان می پاید، ولی مارم مثد تمام اونائی که زورشان به زیر دس میرسه، در مقابل او نگاهه بی تفاوت بودیمان و فقط فکر جیگیل دانش بودیمان، آخه اُ وختا اوجور نبود که مردم مرغ بریانی یا یخی آماده  بخرن ، فقط مرغایِ خانگی بودَن و تا بینی چه شرایطی پیش می آمد که بخورَن.

خلاصه خروس بد بخته می گِرفیمان همو مثد مرغ دُزا و می رَفدیمان دِر دکان جعفر قصاب، اونم که معمولا شرش شلوغ بود موگفت؛ وایسا تا بیام، مارم چوتلی می نِشدیمان لب بقچه هه یِ در دکانش تا مشتریا گوشتشانه بسانن و بندازن میان زنبیل زیر بغلشان و برَن، اونارم که نیمیرفدَن، هر کدام یی قِری می آمد، یکی موگفت؛ مش جعفر پچا گوشتت جَرّه ؟ ، یکی موگفت گوسبندت پیره، یکی موگفت؛ پچا اِنقد گوشتت لَرّه. خلاصه بعدئیکه خانما رضایت میدادن و میرفدَن جعفر قصاب چاقوشه تیزکنان اَ دکنانش درمی آمد دَر به جان خروسه، ضربان قلب خروش میرسید به هزار ولی چون حرف نیمیدانِسد بزنه کسی بشش توجه نیمیکرد، جعفر قصاب ، زوان بسده هه ره ماخواباند و دروغی یی بسم اله و شارگشه میزد و لِرش میداد اُ سَر میان پیاده رو، یی سه چار دیقه ئی بد بخد پر پر میزد (اینه که عشاق به هم میگن؛ دلم برات پر پر میزنه) و خلاصه جانش در می آمد ، مارم یادم نیسش یه قران یا دو قران میدادیمان جعفر قصاب و می رفدیمان خانه.

یی فابلامه پر آب جوش و خروس سر بریده میانش که پراشه بکنیمان، بس نبود سرشه بریده بودن، حالا رم میان آب جوش و بعدشم پراشه میکندَن، او وخت دلشه میدراندن و تازه بعد اَ شستن می پختن که تیکه تیکه بخورَن، ولی تَنا چیزی که میان فکر ما بود، که جیگیل دانه ره سنگاشه بیگیرمان که خوب بپزه و بخوریم و وا تمام تصور زیبائی که اَ پر طلائیش زیر آفتاب داشدیمان طمع شکم قوی تر بود، ولی حالا که فکر موکنم، آیا مرگی بدتر از ئی بری یی موجودی هَس؟؟!!؟؟

امروز یاد دبیرستان ابن سینا و زنگ کاردستی اِفتادم، طرف دبستان هاتف ته باغ ماغایِ ابن سینا یی ساختمان کوچول خوشگلی بودش که اونجانه کارگایِ کاردِسی بچا بودش، خدا رحمت کنه دبیرش آقا رضایِ شریفی بود، مرد خوبی بود، بچه محله یِ خودمان بودش و واشش نِدار بودیمان، هر وخت تخده پاک کنایِ ابن سینا تمام میشد آقایِ شریفی به بچا موگفدِش که هرکی تَخده پاک کن بسازه بشش بیسد میدم، مارم فِوری میرفدیمان رفوگر خانه یِ فرش میان بازار و یی تیکه جَل پاره میخریدمان دو قِران و زنگ کاردِسی موکفدیمش رو یی تیکه تخَده و یی دانه دسگیره براش می ساخدیمان میشد تخده پاک کن و بیسده میساندیمان، . ولی زمانی که جوکانده بودیمان اَ همه چیز بیشتر جا کیلیدی می ساخدیمان اونم بشکل قلب، ینی یی تیکه تَخده گِردو می جُسدیمان و وا اره موئی طرح یی قلبی می بریدیمان و اول دِورشه وا سوان تمیز میکردیمان و بعدش کاغذ سُمباده و لاک الکل و میشد جا کیلیدی، چه روزائی بود !! یادش بخیر 

تاوسانا که مدرسه تطیل میشد، ما از او صحب تا عرصی میان کوچه خیاوان ویلان بودیمان، یا وا توپ پلاستکی دو قرانی، یا وا گاری بلبرنگ. هر روز صحب زود ایلیاتیا دوغ مشک می اُوودَن بری مِشد اکبر ، بقالی اول دوازه متری، دِور فلکه یِ سنگشیر، خِراشانه هموجور ول میکردَن و میرفدَن پی کارشان، مارم هر کداممان یی دانه شه سوار میشدیمان و یا علی رو به سنگشیر که اُ وختا بیابان بود.اِنقد در خر سواری استاد بودیمان که اِگه میرفدیمان مساوقه اسب سواری در اینگیلیس اَ همه شان جلو میزدیمان، بَسگی ئی خِرا چموش بودن و کوچول و واوّا. یی روز همه سوار خر شدن مهَ دیر رسیدَم بریکه داشدَم شوخیار نشسته نشسته گاز میزدم، همه یِ بچا یکی یکی خَر گیر اوُوده بودن و ویراژ میدادن، دیه بری مه خر نمانده بود، منم زورم آمد یی تیغی (خار) اَ گوشه یِ دیوار کَندَم و هَشتم زیر دُم یکی اَ خِرا که مَرضا پسر آدایم سوارش بود، یی دَفه خِره یی جاش وایساد خارمان و ورداشد، دیه شما میدانینان که وختی خر ورداره ماشین فراریم بشش نیمیرسه، هموجور بتاخت اِفتاد رو پاین و اَ خیاوانِ سنگشیر رو به میدان، مارم همه مان بدو پی سرش، مَرضای زوان بَسده دیه کم مانده بود بشاشه زیرش، همو هِوار هِوار میکرد، دیه نیمیدانم شی شد خِره رضایت داد و سره کوچه یِ محله حاجی روبروی دکان اصغر اِشغال فروش ترمز دِسیه کشید و وایساد، ولی چینین وا خشونت قفل کرد که مَرضا اَ بالای سِرش مَلاق زد اِفتاد وا کَله پاین

یی روز خرداد ماه، جاتان خالی نِشده بودیمان میان حیاط رو تخته یِ حِِوض زیر درخت به و داشتیمان آبگوشده ره می ولایدیمان، اول آبشه میان کاسه مشکاتی وا سنگک تیلید کردیمان و وا ترشی بیوَر و بادومجان و پیار گُل مشتی  موخوردیمان، اُ وخت اوسخانگشه دادن به مه که مُخه شه بکوئم میان قاشق و بخورم، یی دَفه دیدم یی قاپ خوشگلی بشش چسبیده، اِنگار که دنیاره بشوم دادن . چون از اُ بچگی دیده بودم که خزیا سه قاپ میریزن اونم سرب مال ، هِوار زدم ؛ ای به به چه قاپی!!!!!، چینین اَ دانوم در نیامده بود که ملاقه یِ آبگوشت حج خانم خدابیامرز آمد میان ملاجوم، دنیا برام سیا شد و هیچاره نِدیدم،( فکر موکنم اِگه اوایل قرن مسیحی گذشته ایران مساوقاتِ تنیس بازی بود و حج خانم شرکت می کرد قهرمان دنیا میشد، اصلا یَک مهارتی در کفگیر و ملاقه زدن ملاج آدم داشد که راکت تنیس  در مقابلش براش قاشق بود) تا دیه کلَه مه وا آب توفه له ماساژ بدم که آرام بشه، گُفد؛  چشم و دِلوم روشین، په دیه هیچی  !!!،  قاپ بازی که ماخوای بُکنی، یی دَفه برو پشت بان چند تا کفترم بشان هِوا و وایس شوته شوت.

حج آقایِ خدابیامرزمم بخجه گوشتشه میان سنگک لقمه کرده بود و در حال خوردن بود و یی لبخند ملیحی میزد.  

عَید قربان رسیدو مِنه بچه یتیم یاد بووآ نِنه و خاطرات بچگی افتادم

خدابیامرزه حج خانم نِنه مه، اَ سه چار روز مانده به عید قربان می پرید گُرده یِ حج آقا ، که گوسبند یادش نِره، یادوم میایه عَید قربان میفتاد زمسان، از او صحب زودی حج خانم، چادورشه می بَسدش کِمرش، به لاله زار و گُل سِنم باجی کاربینمان  که وا هم سلوکشان نیمیشد) تمام برنامه یِ روزه میداد و وایمی ساد تا ممد آقای خدا بیامرز (راننده) وا مش رضا قصاب بیاین و گوسبدِ زوان بَسده ره بیارَن سِرشه ببُرَن.

اُ زمانا بری ما ئی تشریفات معنی نِداشد، حرضت عباسی الآنم زیاد سِروم نیمیشه. خلاصه گوسبند اَ را میرسید، مِنم دِه بدوو میان حیاط تا دومِلاناره قصاب نِوره، حج خانم وا همو چادور کِمرش یی جام مِسی پُر میکرد آب و یی شاخ نِوات مینداخد میانش و بزور میدادَن بخورد گوسبنده، اونم وا تمام نفهمیش، چون مثد تِمام حیوانا حِس شیشدوم داشد، نِگِران لب به هیچی نیمیزد

بلاخره گوسبند بدبخَد زوانشه میزد میان جام آب و همه خیالشان راحت میشد. مِش رضا، یی تیکه رسمان می بَسد به دِسو پایِ زوان بَسده و میکشیدِش لِبه بَخجه و یی دَفه یی بِسم اُله و شا رگِه حَیوان بریده بود و همونجا خِره خِر میکرد

اُ وخد رسمانه ره واز میکرد تا حَیوان زواه بَسده دِسپا بزنه تا جانِش اَ یی جاش دِرآ

بَعدِ چن دَی قِه که جانِ گوسبند در می آمد وا چاقوش که اول خرته خرت تیزش میکرد، سِره گوسبَنده گوش تا گوش می بُرید و میشاند میان یی تِویجه ئی ، اُ وخت وا چاقو یی شکافی به زانویِ گوسبَنده میزد و یی چوبی رد میکرد زیر پوسش تا راش واز شه، اُ وخت یا وا پوف یا وا ترمه یِ دوچخره، از او سولاخه پوس گوسبَنده ره باد میکرد، تا دِلِش مِثد پوفِلَنگ باف وایمیساد، از همونجانه شرو میکرد پوش حَیوانه ره می کَند و یی تِنافی می بَسد به شَقه دِرخت و گوسبنده ره سِره کلَه دِلِنگوُآن میکرد و دِله جیگِرشه در می اُوود و شَقه اش میکرد و همه تیکه هاشه میشاد میان تِویجه و پوس و روده و یی تیکه گوشت پُشت مازه ور میداشد و می یَشد میان گونی و دو تِمَن میساند و میرَفد.

حالا همه فِکر موکنن کار همینجا تِمام میشه. نه خیر، تازه نِوبتِه حج خانم می شد و شرو میکرد حساب کردن، و گوشتاره تیکه تیکه میکرد و مینداخد میان جام، تا یا ما بچا، یا اصغر آقا بوِره دِر خانا تَویل بدِه، اونارَم یی تیکه شاخ نوات یا یی دانه تخم مرغ می یشتن میان جام و موگفتن قبول باشه و ما بر میگشدیم. البته تمام فکرو حِواص مهَ وره او دُمه لانه بود که وا یی تیکه خوشگوشد قایمش کرده بودم، که زود برسم بکشم سیخ و بولامِش.  عجب دِورانی بود