پنجشنبه 9/7/1393
Home

سنجش عمومی

دلتان ماخوا اسم ورزشگای همدان شی باشه؟
 

سایتایِ پایدنی

Revita Video
هنرمندایِ همدان
همدانیا در دنیا
جهان نما
تخته بازا
انجمن زنای همدان
انجمِن مردای هِمدان
revita
facebook

تبلیغات

ورود

همدانیا شیر خدان
خودکشیِ حسن PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط حمید زارعی   
15 NOVEMBER 2013 ساعت 05:38
یی وار دیدیمان دره خانه واز شد و عباس عمه بتاخت اَ در آمد میان حیاط  به طرف ایوان که ما نِشده بودیمان .  زَلـّه مان ترکید.
عباس بچه که بوده یی نفر اَ میان دولابه می پره جلوش یی پــِخـّه نه ی موکنه و فرار. از او سِرانه عباس زوان بسده زوانش لَـَقَد میشاند. خیلی براش خرج کردن.  آجیل مشگل گشا دادن ، نرذ و نیاز کردن، باور کن نصم تخم کفترای همدانه اشگستن رو زوانش تاول زد ولی بازم جواب نداد. حتی امیر گوشگو که مِشـَد سروازی بود براش تخم کفترای امام رضا ره اوود اونم افاقه نکرد.
عباس بدو آمد جلو و هموجور که نفس نفس میزد گفت: حسسس حسسس حسسس ، باز دوواره آب دانشه قوت داد  یی نفسی تازه کرد و شرو کرد: حسسسسسس حسسسس ، یی وار دیه حسسسس حسسسس حسسسسسسسسسس. مه دیه طاقت نیودم و یی دانه ی وا گـُرمُشد زدم گـُردَش دِنده سِش جا افتاد و گفت: حسس حسسس  حسسن پسر همساسا سا دمان تریاک خورده و ماخوا خودشه بوبوبوبوکوشه
ننه ی خدابیامرزُم که ماتل اشنفدن ئی چیزا بود که لـُپاشه بکنه ، هموجور که چادرشه کشیده بود کَلَش و تازه خوابش رو جُلـّه جلوی آفتاب برده بود هِول بیدار شد و دوتا آتیش بسروم نریزه گفت و چادره ره کشید دوواره کلش و هِی لپاشه میکند و پی کفشاش میگشت.
آخه اوجو که عباس هِوول آمد بنده ی خداره قوشقون کرده بود. اونم بعده نیم ساعت بلاخره کفشاشه جُست ( یادمه صندل اوتافوکوی زرشگی رنگ زنانه بود) و افتاد راه.
ننه اَ جلو و عباس عمه پی سرش زدن در . منم یی ذره ی فکر کردم و یی دفه جَستم و دوچرخه ی دسه بلنده مه که تازه نوار پیچ طلائی رنگ کرده بودم سوار شدم  هموجور که نوارای رنگی از دسه فرمان چرخُم مثد دُم اسب دِلِنگوآن بودن و باد موخوردن پا زنان رفدم روبه خانه ی عمه که دو تا کوچه پاینتر بود.
خدا میدانه وختی رسیدم قیامت بود.  بسگی دادو بیداد کرده بودن نِصم ملت همدان رِخده بودن در.
عمه نان یی مستاجری داشدن که بندگان خدا فقط یی دانه ی پسر داشدن به اسم حسن. اونم پیر زاد بود و یی ذره ی چل وضع . مچیم اوجو موگفدن. زوان بسده هه عاشق یی دخدره ی شده بود که روبروی خانه ی عمه نان زندگی میکردن. بوآی دخدره میان بازار بزاز بود و چند روز قبلش پسر اوسا اسدوله یِ تورومه ساز که تازه رفده بود گروهبانی آمده بود خازمنی دخدره. و گوآ قندشم براش اشگسده بودن.
فاط طمه خانم کاربینمان موگفدش که کاربین اَخدَر خانم نان رفده بوده لِواشی خانی سره کوچه شان  . هموجور که میان صف بوده  زن اوسا اسدوله رم اونجانه بوده اشنفده که زن اوسا اِسدوله داشده بری زری خانم خیاط  همونی که خوب دایره میزنه تریف میکرده که رَفدن قند وجیه ره (همو دخدر بزازه که حسن عاشقشه) بری پسرش جواز آقا  اشگسدن و الان ننه ی دخدره داره براش جاهاز میگیره و سنگ تِمام هَشدِه. اوجو که اشنفده بوده یی صندوق جاهاز تا حالا خریده، گوا فقط سه دس کاسه بشقاب ملامین براش اسانده چینین که داره ماهی دو تِمن فِقط قِسد اوناره میده. براش یی دانه یَخدانِ کُلمَند خریده که صحرای کربلاره وا جاش آب میده! رفده مظفریه یی دانه پِتو براش هشده کنار که شا بخودش از اونا  نیده.
خلاصه جریان از ئی قرار بوده که امروز بعد ناهار حسن میان ایوان بوده اِشنفده که ننش داره بری عمه ی مه تریف موکنه که دخدره همساده ره دارن میدن شوَر . مزنده  به یی گروُ وانی . حسنم تا میشنفه جـَلدی میره اَ میان تخجه قوطو تریاک آقاشه میدوزه و اول یی نخود تریاک میشانه بالا و یی راس میره وایمیسه سره مهتابی و میگه اِلا و بلاّ مه دُخدره ره ماخوام ( که وجیه باشه) . یا میرینان میسانینش یا مه الان قوطو ره وا جاش خالی موکنم حَلقوم و خودمه لِر میدم پاین. والا مه نفمیدم دیه خودشه میشاند پاین جریان تریاکه شی بود؟ یقین ماخواست که دس بوآش بمانه لنگ که رضایت بده یا که وختی میفته پاین دردش نیایه.
مه که خانه ی عمه رسیدم دیدم سِکینه خانم ننه ی حسن افتاده زیر سایه لان مِودارِ وره اجاق و زنای همساده دارن بادش میزنن.  سکینه خانم بنده ی خدا داسدان جالبی داشت میگـُفدَن وختی به آ سیف اله شوَر موکنه پیر دخدر بوده بریکه نافشه بری پسر عموش بریدن بودن اونم رفده بوده مچیم بندر، کوبیت سر به نیس و ئی بنده ی خدا ماتل او بوده. تازه خود آسیف اله اولش یی زنی داشته که سره زایمان زنه و بچه شه آل میوره اونم سره شیشد ماه میره سکینه ره میسانه که خدا بششان حسنه  میده.
دوچرخه مه هَشدَم وره تُرومّه داشدم می رفدم بینم سکینه مرده یا مانده که دیدم آسیف اله بوآی حسن هموجور که قِیچ تُمانشه می بسد اَ مستراب درآمد در بنده ی خدا هر دف میرفت مستراب دیه درآمدنش وا خدا بود.
گفت شی شده؟ په چه خورتانه؟ ولی دیه ماتل جواب نِشد و رفت میان اطاق فکر کنم عجله داشت. یی چند دیقه ی دیه درآمد و هموجور که چلمِش می چورید گفت زن وخی بیا بیوین قوطوی مه شی شده؟ پچا نِشدی زیر درخت؟
اونم بنده ی خدا وا صدای نالان گفت: ای غسرخانه خودت و قوطوته بوره که بچه مه مضمحل کردی رفت پی کارش. آسیف اله رَم گفت: ای حسن خدا ازت نگذره، پچا او قوطو خوبه ره بردی ویلان؟ او تنسوقه،  تمامش اَشرفیه، باید او قوطو سیاه هه ره ورمیداشتیا ورصلات
حالا حسنم میگه یالا مه ماخوام !! ربابه خانم که سره کوچه ی عمه نان مینشت و وا سرو صدای شلوغی خور دار شده بود و خودشه به اونجانه رسانده بود گفت: دلت کارد دسه سیا خواست ماخوام نخوای مگه سینجیده که ماخوای جیبته پر کنن. بیا پاین یی وار!  بندی خدا او داره به یی گرُو وانی شوَر موکنه بشش ماهی چارصد تِمن پول میدن. تو شی؟ از او صبح تا شب میری احمد سلمانی موآته شانه موکنی و پارافین میزنی میری خیابان ذر موکنی؟
محبوبه خانم که زن دنیا دیده ئی بود گفت، دِ بری همونه دیه ماشالام اوجو جوان و خوش برو روئه که نظرش زدن که شیطان  بری یی دخدری بره جلدش دیه.البته محبوبه خانم اَ پسرای جوان خیلی خوشش می آمد در مورد جوانیش زیاد حرف میزدن ولی چون همش دره گوشی و پچه پچ بود مه هیچی نفمیده بودم.
یی دفه پری خانم که ژیگول محله بود پشتشه کرد روبه دیوار و دسشه زد لای مماش (ماشالام ممه نگو خزینه ی بانگ مرکزی بگو) و یی دانه ی اسگناس دو تِمنی خیس دراوود در 
راجب ئی پری خانم که بیوه بود موگفدن شوُورِش میان زیر زمینش یی صندوق گنج جُسته اینم یی ماه نِشده بوده که نصمه شب دس هَشده گلوی شوورش خفش کرده حالا داره وا پولا کیف موکنه. البته منم چند وار رفدم زیر زمین خانمان نیمیدانم پچا زیر زمین ما فقط فضله ی موش داشت.
پری خانوم دو تِمنیه ره داد به حسین آدای و گفت حسین جان بپر رو چرخت برو خیاوان شورین یکی از او دعانویسای میان کارونسرا بده یی دعای چشم زخمی بری حسن بینویسن بیگیرو بیا، به تاختی بیا تا دو قران به خودت بدم. اونم اَ هِول دو قران چینین تند رفت که کم مانده بود اَ کوچه که درآمد در بره زیر یی ماشینی. ماشینه یی جیرّنه ی رو اسفالت کرد که همه ساکت شدن گفدن یقین حسینم او طرف تلف شد
حالا او ویلان حسنم تریاکه داره روش اثر میله و هِی سره کله شه ماخارانه و میگه مه ماخوام.
یکی گفت برینان بگینان وجیه بیایه خودش واشش حرف بزنه زوانش بیگیره شاید بیایه پاین. یی دفه کوکب خانم که زن مومنی بود گفت : ماخوام نیایه، دختره بیایه به پسر نامحرم شی بگه بیل خودشه بندازه پاین همه راحت بشیمان، پسر عزب ماخوایمان شی کنیمان، وته ویلان میان کوچه، اَ  صبح تا شب اَ دسش خلاصی نداریمان. هر وخت میری سره خشاری آب مثد ابن مـُلجم وایساده اونجانه ! . اینه که گفت محبوبه خانم دسشه زد کمرش و گفت: زن چجو دلت میایه؟ ماشالام خال رو صورتشه دیدی اله اکبر؟ کوکب خانمم زورش آمد و گفت وایس بینم تو اَ جلوی مه رد میشی وا مه سلام علیک نیموکنی تا بشت میگم میگی بوخج چشمام سو نداره چجو از ئی پاینه خال رو صورت اونه دیدی ؟ اینم گفت دیدم که دیدم تا دندِت نرم، تونه بیوینم که بشه شی وا او تِکه تـَرت ؟ توکه فقط چشمات اَ زیر چادرت دره اونم بری ایسوا گرفدن مردم و خیز ورداشت بری کِوکب خانم. . میان یی چشم بهم زدنی ئی دو تا افتادن جان هم و به ئی باهانه  تمام چشم خُله رفدنای قدیمشانه تصفیه حساب کردن هموجور گل گیس همدیگره می کشیدن. دیه حسن به حسن ماند و همه آمدن ایناره سوا کنن، بیوین شی بود که سکینه خانم ننه ی حسن که داشت قندگلاب موخورد حالش جا بیایه وخزاده بود افتاده بود وسط ئی دوتا که همدیگره نکُشن. آخر سر حسن بدبخت که نعشه بود گفت باوا مه زن نخواسدم بیا آقاجان اینم قوطوی تریاکت و خودش افتاد وسط ایناره از هم جدا کرد .محبوبه خانمم  از موقعیت اسدفاده کرد و یی ماچی اَ حسن کرد و گفت خیر بیوینی پسروم که نیشتی امروز مه اینه بُکشم

آخرين بروز رساني ( 17 NOVEMBER 2013 ساعت 19:50 )
 
پرچم عاشورا PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
10 DECEMBER 2011 ساعت 20:10
چند روزیه که در انجمن همدانیای دنیا در فیسبوک فقط حرف گذشده و خاطرات بچگیه و بزرگترا اَ شخصیتای قدیمی یاد موکنن، منم به فکر یی دانه پرچم که روز عاشورا ازش استفاده میکردم افتادم
روزای عاشورا اَ صحب زودی برو بیا بود، ملت بفکرئی بودن که چه گـِلی بسرشان بیریزن، مچدا اَ صحب صحری آدم میانشان بود. او مچدائی که ناهار میدادن که نگو بوی دود اجاق میان حیاط مچد همه جاره ورداشده بود، بچه مچه و بعضی بزرگترا در حال تصمیم گرفدن بودن که میان کدام دَسه برن که غذاش بهتره، خلاصه نزیکای ظُر عاشورای حسینی بعد از هماهنگی تمام جرئیات دسه یِ هر محلی را میفتاد، اول دسه ینی کسانی که جلو وایمیسادن ریش سفیدا و شخصیای مهم محله بودن، یی چند نفریم مسئول رخدن گِل بسر مردم بودن که وا لگن پر گـِل می چخریدن و یی مشت گل میمالیدن سر و روی دوتا شانه های مردم. گوآ به گفده یِ یی یزرگتری یی وار شمر یا نیمیدانم یزید در جلد یی شیعه ی مومنی میره و میان گِل واجبی میریزه و بوآی مردمه درمیاره
دسه که اَ مچد در می آمد دور تا دور زنا وا دختراشان وایساده بودن که بینن آقاشان وا پیرن سیا میان دسه شی موکنه!!، مردارم وختیکه خودشانه مرکز توجه میدیدن وا بمچه موکفدن کله شان و حسین حسین میکردن، ردیف بعدیش جوانا بودن که زینجیل میزدن و یی پیراهنائی داشدن که گوردَ ش وا دکمه بچقان مثد یی دانه پنجره واز میشد و وا زینچیل انقد میزدن که خون را میفتاد. هرچی سندشان بیشتر بود تعداد رج زینجیلا که به دسه یِ چوبی کُفده بودن بیشتر تر بود، ئی جوانارم ننه مِنه شان یا دخترای محله ره که میدیدن ماشلام شیرگیر تر میشدن و آدرنالین بدنشان انقد بالا میرفد که کردا خودشانه وا زینجیله در میوودَن.
یی گروه دیه بودن که بششان سقاء موگفدن که نفری یی دانه مَشک آب گُـردشان بود و بری صحرای کربلا آب میبردن. پیره زنا اشگ اَ سرو صورتشان سرازیر بود و دلشان بری امام حسین می سوخد. یی نفرم سوار اسب میشد وا لباس قرمز که مثلا شمر بودش و هموجور که را میرفد زنا فش و لعنتش میدادن ولی یی نفر دیه وا اسب و لباس سبز که را میرفد همه بشش ماشلام ماشلام میکردن، منم دلوم ماخواسد وختی بزرگتر بشم اوجو مهم باشم، یی دانه گـَواره بچه رَم بودش که یی توری سبز یا سفیدی میکشیدن روش ولی وا مورکه کوروم قرمزش میکردن که مثلا داره ازش خون میریزه، اونه که دیه زنا میدیدن صدای شیوَن و اوهوم اوهومشان تا خود کربلا میرفدش
هر مچدی بری خودش یی علامتی داشد، و طبق یی سری شرایط ساخده میشد و تمامش آهنی بود ینی یی صلیب آهنی بود که در قسمت بالاش چند تا تیغه یِ آهنی داشد ( پنج یا هفت تا ) مثد پر طاووس و هرکدامش حدود یی متر بلندی داشد و تعدادش وا مسئولین مچد تصمیم گیری میشد و میدادن میان بازار حج آقا یادوم نیس اسمش که علامت ساز بود میساخد. مسئله ئی بود که وزن علامته خیلی سنگین بود دیه چیز نبود که بشش آویزان نکرده باشن ولی نیمیدانم چرا بشش ساعت آویزان میکردن !! و تمام کسانی که میان محله اداعای جاهلی و پلوانی میکردن و تا شب قبلش عرق موخوردن دانشان آب میکشیدن و باید هر چطور بود علامته ره وا یی قیی چی مینداخدن گُردشان و به مچد جمه میرساندن البته هر ده قدم ده قدم نوبتی جاشانه عوض میکردن. (ناگفده نمانه که در طی تاریخ اخیر کشف علامت تعداد زیادی از برادران مسلمان مشکلات مهره ی کمر پیدا کردن) فقط خدام خدا بود که دسه یِ جولان و دسه یِ ورمزیار یا کولانه وا هم میرسیدن میدان . دیه واو یلا میشد فقط بریکه علامت اُ محله زودتر بره میان حیاط مچد جمه . عاشورا به عاشورا می ماند و یک بزن بزنی میشد که بیا به تماشا تمام بالکنای هتل نادری دور میدان مرکز تهیه ی عکس خورنگارای سی اِن اِن بود و میدان سینه زنی تبدیل میشد به میدان جنگ . مابین اونائی که به خودشان غمه زده بودن تا خونین مالین بشن و کتک خورده ها تمام میدانه خون ورمیداشد و بعد از کتک کاری دوروس حسابی و سِته سیر بلاخره همه وارد مچد جمه میشدن و اونجانه بود که دیه همه به فکر إشکم میفتادن و سینه زنی به بخور بخور تبدیل میشد. در تمام مچدا مردم صف کشیده بودن که برن پلو بخورن . در حیاط مچد یی عده ئی وا قابلامه میان صف بودن که به نیابت شفا پلو بیگیرن، آدم بود که سه وار قابلامه شه پُر میکرد
منم روزای عاشورا یی دانه پرچم داشدم که قرمز رنگ بودش و در تمام سال بعنوان بـُقچه یِ لباس میان صندوق ازش استفاده میکردیمان و روزای عاشورا میزدمش تـُک یی دانه داریکه و یی دانه پیرن سیا می پوشیدم و میدووئیدم میان صف ولی چون پرچم مه قرمز بود موگفدن پرچمت سیا نیسش دعوا را میندازه برو ته صف منم به دلخوشی پرچم گرفدن میان صف مثد بچه یِ آدم میدرفدم سره جام. چینین یی روز غرق در نوحه خوانی بودم که دیدم وجیه خانم همساده یِ کوچه بالائیمان وا دخترش اعظم که هم سندو سال خودم بود و روزا وا هم داژوال و تناف بازی و لـِنگه بازی میکردیمان وایساده تماشا، صدامه بلندتر کردم و پرچمه ره راس گرفدمش بالا که منه بیوینن، مه نزیک شدم اعظم اَ ننش پرسید : چرا ئی پرچمه قرمزه؟ وجیه خانم گفت: ئی پرچم ویلان مانده هه یِ یزیده بری اینه که همیشه میلنش ته صف، مایه یِ شـّره. منم چینین خجالت زده دسمه یواشگی اوودَم پاین و تا سر همه گرم شد اَ میان صف در رفدم و برگردشدم خانه و از او سرانه دیه در مراسم عاشورا شرکت نکردم و پرچمه ره دوواره شستیم و کردیمش بقچه و تا ئی آخرا که ننه یِ خدابیامرز زنده بود داشدیمش، اصلش ئی پرچمه انه یِ جوانی حج آقای خدابیامرزوم بود روش نوشده بود سیکلت سواران همدان
آخرين بروز رساني ( 11 DECEMBER 2011 ساعت 20:30 )
 
از الاغ به لامبورگینی PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
29 OCTOBER 2011 ساعت 22:08

اشنفدم جدیداً همدان ماشین لامبورگینی اُودَن، حاظرم سره صد تمن شرط بوندم که نه تنها فقط صَحَب ئی ماشینا ، حتی نودو نه درصد مردم اسم ماشینه ره بلد نیست دوروس تلفظ کنن و هیچ هیگونه اطلاعاتی در موردش ندارن، فقط میدانن که از اُ ماشینای تخده کورسیه که تند میره
ما که بچه بودیمان همدان تک و توک خانوادا ماشین داشدن، ماشین رسمی در ایران فولوکس بود، اُپل جز ماشینای شیک بود . به ماشینای آمریکائی موگفدن کـَشتی، تا دلت ماخواسد جیپ جنگی بود و یی ماشین دیه ِ به اسم کامان کار. یکی از ئی کامان کارا تا قبل از انقلاب رای ابرو و کیشین و انجلاس به مالکیت مشد ممدلی مسافر کشی میکرد، هر روزم میرفدش میان روخانه چند تا ره زخمی میکرد.
البته اینا جدیداش بودن، قبل اینا مردم وا دوروشگه میرفدن میدان، دو قران ( دو ریال) میساندن و یی گله آدمه سوار میکردن تا میدان.
او زمان آب لوله کشی نبود و وا گاری آب اَ نایب احمد می اودن و به مردم وا سـِوله میفروخدن. مردم وختی خانه کشی میکردن وا گاری اسباب اساسیه و رختخواب مـَخده خوابشانه میبردن. عروسه وا دوروشگه تاخانه شووَر میرساندن، یی نفر که اَ جولان به ورمزیار شور میکرد موگفدن دادنش غربت شووَر !!. همدان کانال کشی فاضلآب نبودش و قدیما اول خِلاره خالی میکردن گوشه یِ حیاط تا خشگ بشه و مرغ و خروسا یی دله سیری اَز عزا در می اودَن و وختی خشگ میشد وا الاغ میبردنش سره بوسان خالیش میکردن، یی ذره که پیشرفده شدیمان ماشین خلا پاک کن برامان اُودَن
سیب زمینی، پیاز، بادومجان و شوخیار و دیگه و کاسه بشقاب مشکاتی و هرچی که دلت ماخواسد وا الاغ میان کوچه محله میفروخدن
تمام مصالح ساخدمانی وا الاغ جابجا میشد از جمله آجر و خاک و کاه جهت کاه گِل و گچ و آهک، ولی سنگ سفید ( سنگ آهک) که بری بُن ( فونداسیون) ساخدمان ازش استفاده میشد وا گاری جابجا می کردن
خیلی تغییرات ده پونره سال آخر قبل انقلاب انجام گرفد. مثلا گاریاره جم کردن و بجاش بششان یی دانه ماشین مزدا سه چرخه وانت دادن ، همه شان زرد رنگ بودن و بسگی گارچی وارنه رانندگی میکردن مردم بششان موگفدن حـّمال برقی، یواش یواش اَ شوروی یی مینی بوسای 9 نفره اودن کردن سرویس اتوبوس، کرم رنگ بودن و کوچوگ مردم میانش سرپا نیمیشد وایسن، هر خیابانی اَ دور میدان تا هر فلکه ئی سرویس داشد، دو قران میساند درصورتی که تاکسیا پنج قران میساندن، اول اولا تاکسیا سیاه رنگ بودن و چارتا گلِ گیراشان سفید بود، ولی نیمیدانم چرا بعدش کردنشان آبی رنگ . اونم یی آبی اسمانی بیرنگی که میمانسد آب دَن مرده. در صورتی که تاکسیای تهران بعد سیا سفید نارنجی رنگ شدن، او زمان یکی از آرزوآی مه ئی بود که انه یِ مارم نارنجی بشه. هر راننده تاکسی یی رفیقی مینشاند بغل دسش که حوصلش سر نره، فقط جلوی جوانا وایمیسادن و سوار میکردن که صدای آهنگه بتانن زیاد کنن، تا جلوی یی ملائی وایمیسادن صداشه مینداخدن . ماجرائی بود
اوایل سالای پنجاه یی ذره پته پول مثد امروز رخدن میان دس مردم و مردم شرو کردن اَ خارج ماشین وارد کردن. در صورتی که قبلش اَ شهرای بندری و آبادان ماشین وارد میشد. البته وختی رسم شد از آلمان ماشین بخرن فقط انگار دوتا ماشین بری ایران وجود داشد، ب اِم و 2002 و بنز 220 ، و بعداً پژو 504 رم وارد شد. تازه اونم بخاطر قوانین بند تمانی کشور باید ماشین کهنه وارد میکردن که گمرکش زیاد نشه، دلیل گمرکش ئی بود که ممکن بود وا صنعت ماشین سازی داخلی رقابت کنه ( منظورشان حتماً ماشین آفتابه سازی بوده ) آخه رفده بودن یی کارخانه ی اینگلیسی ورشکسته ره وارد ایران کرده بودن که پیکان بسازه و با مرسدس بنز رقابت کنه. !!!. بگذریم، گذشته ها دیه گذشته، مشکل اینه که الآن یی عده ئی بی دلیل در مملکت ما به پول رسیدن و ملیون و میلیارد فرق نیموکنه وتعداد ماشین به طور بی نظیری بالا رفده ولی به گفده ی یکی اَ رفیقا جاده ها و فرهنگ ما در طی قرن گذشده با صنعت ماشین سازی بالا نرفده که قاعده و قانون میان مملکت باشه خارجیا یواش یواش جلو رفدن ما ماخوایمان یی شبه ره صد ساله ره طی کینیمان. بری اینه که یارو از الاغ به موتور یاماها 100 رسیده و یی دفه آمده شهر و یک دانه خارجی ماشون خریده و هموجور ملت مثد بلانسبت گوسبند بعد چرا میان هم می پیچن. یی وار سوار ماشین یی نفر شده بودیمان هوا گرم بود، کولر میزد یخ میزدیمان و دو دقیقه دیه دکمشه میزد خاموش میشد میمیردم اَ گرما، فقط همو دکمه هه ره حفظ کرده بود، صد ملیون تمن پول ماشینش بود، به امام زمان الاغم بلد نبود هین کنه چه برسه به درجه حرارت تنظیم کردن. یی وار دیه یکی ماره سوار پژو کرد اَ همدان تا تهران وا دنده چار رفد، صدای ناله های موتورش تا کربلا اشنفده میشد، هی گفدم بزن پنج موتورش داغ موکنه ، مصرفش میره بالا ، موگفد نه اگه بزنم پنج ورمیداره !!!، گفدم پدر ناخوش مگه الاغه که ورداره؟
حالا خیلی کنجکاوم و دلم ماخوا بدانم الاغ خوب ورمیداره یا لامبورگینی ؟
آخرين بروز رساني ( 30 OCTOBER 2011 ساعت 01:50 )
 
فرجه PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
23 AUGUST 2011 ساعت 02:28
امروزه ره نیمیدانم ولی وختی ما (مثلاً ) درس ماخواندیمان دو سه هفده قبل از امتحانامان بشومان فرجه میدادن که فکرمان استراحت کنه و درسامانه خوب مورور کنیمان،( کدام مورور ؟ مه تازه بری اولین بار کتابه واز میکردم) ما تمام سال فرجه بودیمان و به فکرمان آرامش میدادیمان، فقط میان فکرمان سینما ، توپ بازی و زمسانم سـُر سـُره بازی بود که ئی آخریم خودش داستانائی داره
اُ وختا نِصم بیشتر بچا وخت فرجه موآشانه وا تیغ میزدن که اَ خجالتشان وره دخترای محل درنیان در که بمانن خانه درس باخوانن،( اُ زمان گشت ارشاد نبود ولی اگه کسی دختربازی میکرد میبردن کلانتری موآشه وا ماشین چار خیابانه میزدن و مجبور میشد خودش وا ماشین 2 بزنه ) ما خوشبخدانه مشگل مو زدنه نداشدیمان، بریکه درسخوان که نبودیمان !! بری شی بیخودی خودمانه اَ تِکه تر مینداختیمان که اُ دو سه تا دختریم که ممکن بود بپان دیه نپان ؟؟ ما که دانشگا نیماخواسدیمان بریمان!!، ماخواسدیمان فقط دیپلمه ره ویلانه ره بیگیریمان بریمان خارج ( انگار که خارجه حلوا بخج میکردن !!) بگذریم
هرچی بود اگه که درسخوان نبودیمان اداشه خوب بلد بودیمان درآریمان، چونکه اگه تجدیدیا رَم حساب مبکردی رو هم ما دوازه ماه سال درس ماخواندیمان
تمام فکر و خیال مه وره چیزای فـّـنی بود، اَ جرثقیل گرفده تا آپارات سینما دوروس میکردم ولی نیمیدانم چرا در دوران فرجه یِ امتحانام، البته اونم بی خـِوری ننه یِ خدابیامرز که اگه بگوشش میرسید وا جارو میفتاد جانوم. ناگفده نمانه که کارش بی دلیل نبودش، ینی هرکس او زمان مخترع میشد ساواک میگرفدش بشش کانادا درای تاروف میکرد اونم وا بطریش، چونکه ماخواسدن که ایران همیشه وابسده به خارج بمانه ( اینه شاید هوادارای رژیم قبلی یادشان رفده). به ئی دلیل ننه ی منم میترسید نکنه بچش آنشتین بشه و بورنش بندازنش اونجای که عرب نی میندازه
اونائی که مثلا درس ماخواندن ( البته پسرا ، او زمانم دخترا بحساب نیمی آمدن) روزا میان حیاط خانه در فصل باهار همدان مینشدن زیر درخت، کنار باغچه درس باخوانن تا عرصی، او وخت بعد شام یکی یی پاکت سیگار وینستون سه خط می یشدن میان جیبشان و یی کلائی سرشان که کله یِ تراشیده شان دیده نشه میرفدن میان خیاوان زیر چراغ درس خواندن، میدیدی یکی دو نفر میرفدن میان کابین تلفن همگانی که هم نور داشده باشه و هم گرم تر باشه، چند نفر می نشدن لب جوب سیگار کشیدن و هِـرّه زدن. چند تائیم بودن که میرفدن میان کابین که تلفون بزنن به دوس دخترشان ( همدان همه کسی تلفون خانه شان نداشتن) ، حالا بگذریم اونائی که فقط زنگ میزدن و قطع میکردن . ولی عاشق چند جور داشدیمان عاشق یی جانبه و دو جانبه، مثلا یارو میرفد ریز پنجره یِ دختره که اونم اَ بالا گه گاهی یی نگاهی بندازه خیاوان یا یی نامه ئی اَ پنچره هه بشانه پاین که پسره نعشه بشه. بگذریم که اینا جزء شانس داراش بودن که عشق دو جانبه بود. ولی بد بخداش اونائی بودن که میرفدن در خانه ی دختره درس خواندن که یی وار اتفاقی دره خانه هه واز شه تا اینا طرفه بیوینن. مثلا یارو اَ جولان میرفدش چارای کباییان درس باخوانه یا اَ ورمزیار میرفدش خیاوان آزاد، اینا عشقای یی جانبه بودن، چونکه دختره روحشم خور نداشد
مه دلوم ماخوا بدانم ئی دانشمندا کدام کنکوریه ماخواسدن قبول بشن؟ . خود مه که حرضت عباسی هرچی جـُک یاد گرفدم اُ زمان بود، اونم تازه شبا میان پیاده رو
یکی دیه اَ کارائی که درس خوانا و دانشمندا میکردن ئی بود که برن باغ درس خواندن، ماخوام فقط بینم زیر سایه یِ درخت روی چمندا، کنار جوب آب وا شــُوره شـور آب، پروانه های رنگو وارنگ که وا رقص اَ هر گلی به گل دیه می پریدن و خواندن پرنده ها آدم عاقل میتانست درس باخوانه؟ به امام رضا دروغ موگفدن !!!، همه روی چمند دراز میکشیدن و یی علوفی میقرتاندن و میکردن میان دانشان لای دنداناشان و واشش بازی میکردن و میرفدن میان رویایِ عشقشان و آه میکشیدن، فقط اُو خر خواناش بودن که موفق میشدن درس باخوانن، همه شانم عینکی بودن و همیشه اونوق بودن و کم لبخند میزدن
ما که به مانه یِ درس خواندن میرفدیمان باغ چله چوغ بخوریمان، اول میرفدیمان اغذیه فروشی تِـک بیمارستان ابن سینا همه جور تمام میخریدمان و می رفدیمان باغ. اَ را که میرسیدمان شیشه ها ره میشتیمان میان جوب آب که خنـُک بشه، یی سوسیس تخم مرغی و یی ذره ئی کالباس وخیارشورو تا عصری بلانسبت مثد خر میفتادیمان رو زمین، اُ وخت مردم شادی میکردن که بچاشان میرن باغ درس باخوانن ، فقط بدیش به ئی بود که همیشه یی همساده یِ فضولی هر باغی داشدش که هم حال بیگیره و هم بره چوقولی بچاره فردا بکنه
ماخوام بینم کدام ما میتانستیمان دانشگای تران قبول بشیمان؟؟!!؟؟، خدا بیامرزه پدر خارجه ره، یاگینه اگه خارج نبود ئی همه ویله ویلانه کدام دانشگای ایران را میدادن، اُو زمانا مثد الآن نبودش که دینگله کـَـریزم دانشگای آزاد اسلامی داشده باشه، یا رشده هائی مثد مهندسی خاک ورداری و مهندسی حرف مفت زنی و یا مهندسی ورق زدن کتاب هایِ مقدس وجود داشده باشه


آخرين بروز رساني ( 23 AUGUST 2011 ساعت 12:59 )
 
جوکـــّاندن PDF پرينت گرفتن پست الكترونيكي
نوشته شده توسط داملا حمید   
18 AUGUST 2011 ساعت 09:27
تازه جوکانده بودم، فصل باهاری بود، خشم زمسان همدان سرکشیده بود و نسیم مولوُم دم عصری عطر و بوی تازگی وا خودش می اوود
میان اُ سندی بودم که آدم انگار راه میره پرواز موکنه، یادمه اَ فیلم تایتان سینما الوند درآمده بودم و اَ کوچه بن بسدیه خروجی سینما الوند خیاوان بوعلیه رد کردم که اَ سریخچال میان بُر بزنم. تازه دبیرسانِ شادوخت تعطیل شده بود و دخترا اَ مه حیری و حیران تر داشدن برمیگشدن خاناشان، صدای زنگ و زونگ زورخانه لب روخانه حسابی به گوش میرسید، به ئی فکر بودم که زودتر برم اُ طرف روخانه یی کماج داغی بخرم که گُسنگی داشدم میمردم، تازه اَ جلوی چلو کبابیه رد شده بودم که چشمتان روز بد نوینه !!!!، یی دفه یی دختری وا روپوش خاکسری و روبان سفیدی که موآی فرفریشه جم کرده بود بالا و دوسه سالم اَ مه بزرگترتر بود وا کلاسورش که به سینش چسبانده بود و عکس سیا سفید بهروز وثوفی در فیلم رضا موتوری روش بود رد شد. هموجور یی دفه میگی بلکم وا پنجه بکس زدن میان دلوم، دلوم رخد !!!، نفسوم میان سینم گره خورده بود و واز نیمیشد، گوشام کِره کپ گرفده بود و صدای طبل زورخانه فقط میان سینم شنیده میشد، پاهام مثد تار حلاج بششان لرزه افتاده بود، دانوم مثد پشت بان کاگِلی خشگ و بـُــّره بُــّره شده بود، هِی ماخواسدم آب دانمه قوت بدم، مثد صحرای کربلا خشگ بود و هیچی پاین نیمیرفد، خدا ندار ظالم یی جوری منه به خودش جلب کرده بود که زمان و مکان اختیارش دسوم نبود. بی تفاوت و ظالمانه وا جورابایِ سفید سه ربی و کفشایِ سیای پاشنه تخدش اَ پلو یِ مه رد شد و رفد پی کارش
شاید هر روز کارش بود و از اونجانه رد میشد ولی اُ روز یی گـِلی هشد بـسِر مه که به سه تا تجدیدی تبدیل و تاوسانوم خراب شد، اُ روز دیه کماج نخریدم و شایدم بعد از اُ روزم دیه هیچ وخت کماج سر یخچاله نخوردم، فقط میدانم که اُ روز یی راس رفدم کتاب فروشیه روبرو و یی کارت پستال عاشقانه و یی دفتر پنجا بـَـلگی کاهیِ چرک نویس خریدم و بتاخت رفدم خانه، دفتره ره واز کردم و شرو کردم میانش خوش خط تمرین نوشدن جمله هایِ عاشقانه ، ننه یِ خدا بیامرز شادی میکرد که مه دارم انقد درس ماخوانم.
نشان به اُ نشان پونزه دا دفتر خریدم تا اوجو که دلم ماخواسد جمله یِ قِشنگ و خوش خط بتانم بینویسم ، سه تا خودکار بیک مصرف شد. هر روز ساعت چار بد ظُر سر پل یخچال وایمیسادم که بیایه رد بشه مه اُ کارت پستال خوش منظره ره وا جمله یِ عاشقانه بشش بدم . سه ماه تمام کار مه ئی شده بود که برم انتظار و آخرش سه تا درس تجدید شدم ولی از اُ دختره مو جینگیلیه خوری نبود
تا چند سال پیشا کارت پستاله ره داشدم، بریکه از اُ کارتا دیه نیسش، فکر کنم اصلا همو یکی بودش، روش تصویر غروب آفتاب میان یی دریاپچه ئی بود که دوتا نخل اَ وسطش درآمده بودن و بهم گره خورده بودن و دوتا پرنده میان آسمان دوندوکاشانه بهم چسبانده بودن و یی قایقی وسط دریاچه هه بود و یی جفت عاشق همدیگره بغل کرده بودن و آفتاب در هنگام غروب اشک میرخد. منم پشت کارته نوشده بودم: توکه منه اوجو چـّـلـوم کردی بگو لااقل اسمت شیه؟


آخرين بروز رساني ( 18 AUGUST 2011 ساعت 11:07 )
 
<< شروع < نمايش 1 2 بعدي > پايان >>

صفحه 1 از 2

ساعت شهراي دنیا

بیوین چندتا آدم سِره کارن

در حال حاظر 2 مهمانها آنلاين ميباشند

عکس روز ـ روش بچّقّان

Copyright © 2005 - 2014 همدانیا شیر خدان. Designed by olwebdesign.com